Ik ben al jaren getrouwd en niemand weet dat ik soms na mijn werk expres nog twintig minuten in de auto blijf zitten voordat ik naar binnen ga. Mijn vrouw denkt dat ik nog een telefoontje afmaak of dat het verkeer tegenzat, maar eigenlijk zit ik gewoon stil omdat dat soms het enige moment van de dag is waarop niemand iets van me nodig heeft.
Ik hou van mijn vrouw en van mijn kinderen, ik wil niet weg, ik heb geen affaire en ik fantaseer ook niet over een ander leven met een andere vrouw. Wat ik soms wel fantaseer is een klein appartement waar ik alleen woon, waar ik kan eten wanneer ik wil, waar niemand vraagt of ik nog even boodschappen kan doen, de vuilnis buiten wil zetten, iemand van voetbal wil ophalen of mijn schoonouders kan bellen.
Dat klinkt verschrikkelijk ondankbaar, zeker omdat ik objectief een goed leven heb. We hebben een huis, allebei werk, gezonde kinderen, vrienden, vakanties als het lukt. Toch voelt mijn leven soms alsof ik alleen nog functies vervul. Vader, echtgenoot, werknemer, zoon, schoonzoon, degene die alles regelt.
Laatst was mijn vrouw een weekend weg met de kinderen en ik voelde me voor het eerst in tijden volledig ontspannen. Ik sliep uit, at troep, liet een bord staan, keek een slechte film en niemand vond ergens iets van. Toen ze terugkwamen was ik oprecht blij ze te zien, maar tegelijkertijd voelde ik iets in mij weer aanspannen.
Daar schaam ik me voor. Misschien ben ik gewoon overspannen. Misschien hoort dit bij een lang huwelijk. Misschien ben ik egoïstisch. Maar het engste is dat ik soms niet weet of ik rust nodig heb binnen mijn gezin of rust nodig heb van mijn gezin, en dat verschil voelt nogal groot.
Reacties