Een hele praktische vraag, want ik draai een jaar in rondjes en ik heb geen meelevende zinnen nodig.

Hoe doe je dat met een ouder die het verpleeghuis absoluut weigert en niet meer alleen kan zijn?

Mijn vader is zevenentachtig. Twee keer gevallen in achttien maanden, de tweede keer zijn heup. Hij laat het gas aan — drie keer gebeurd, de derde keer rook de buurvrouw het. Hij vergeet zijn pillen en zweert daarna dat hij ze heeft genomen.

En hij is helder. Helder genoeg om mij in de ogen te kijken en te zeggen dat als ik hem "daarheen" breng, hij niet meer met me praat. Met die woorden.

Wat we hebben geprobeerd: thuiszorg twee keer per dag, hij heeft twee keer niet opengedaan. Alarmknop om de nek, draagt hij niet. Twee maanden bij ons: twee maanden hel voor mijn vrouw, en hij vroeg elke dag wanneer hij naar huis ging. Mijn zus woont in Groningen, komt eens per drie weken en zegt dat wij moeten beslissen.

We hebben een Wlz-indicatie sinds juni. Er is geld. Er is alleen geen mens die om negen uur 's avonds bij hem in de gang staat.

En iets wat ik tegen niemand heb gezegd: als 's nachts de telefoon gaat, komt er vóór de schrik, een halve seconde, iets wat op verlichting lijkt. Want een zware val neemt de beslissing voor ons en dan zegt een arts de zin die wij anders moeten zeggen.

Ik vraag niet of ik een slechte zoon ben. Ik vraag aan de mensen die hier doorheen zijn: wat heeft het bij jullie losgemaakt? Welke zin hebben jullie gebruikt? En als er geen zin is en je wacht op de ramp, zeg dat dan ook, dan stop ik met zoeken.