Mijn ex woont drie straten verder met mijn beste vriend en ik moet elke week doen alsof dat normaal is.

De tijdlijn, want die doet het meest: wij zijn in maart 2022 uit elkaar gegaan. Hij en zij zijn in november 2022 samen gaan wonen. Hij was achttien jaar mijn beste vriend, hij was getuige op onze bruiloft, hij heeft onze dochter in het ziekenhuis vastgehouden toen ze twee dagen oud was.

Niemand heeft iets gedaan terwijl wij nog samen waren. Dat is me door beiden gezegd en ik geloof het, en ik heb geleerd dat geloven niet hetzelfde is als dat het makkelijker wordt.

Mijn dochter is negen. Ze is drie dagen in de week daar. Als ik haar ophaal, sta ik in de deur van een huis waar mijn oude bank staat, want die hebben ze meegenomen, en hij doet open en hij zegt mijn naam op dezelfde manier als vijftien jaar lang.

En ik zeg: "Hé." En ik doe het goed. Ik doe het zo goed dat iedereen in onze vriendengroep inmiddels zegt dat ik "het echt goed heb opgepakt", en dat die hele groep nog gewoon bij elkaar komt, en dat ik daar ook kom.

Wat niemand weet: ik rijd 's ochtends om kwart over acht om. Elke dag, een straat om, om niet langs dat huis te hoeven. Elf kilometer extra per week.

En mijn dochter zei in augustus iets in de auto. Ze zei dat hij haar had geholpen met rekenen en dat hij het "beter uitlegt dan jij, pap".

En ik heb gezegd: "Mooi dat hij je helpt."

Die zin was de zwaarste van de drie jaar. En ik zou hem weer zeggen, want zij mag dit niet dragen.

Is er iemand hier wiens ex met een vriend is? Houden jullie de vriendengroep? Ik ben eenenveertig en ik ben bang dat wat ik volwassenheid noem gewoon zeven jaar tanden op elkaar is.