Ik denk niet dat mijn partner fysiek is vreemdgegaan, maar ik weet inmiddels niet meer of dat de grens is die voor mij telt. Ze had maandenlang heel veel contact met een collega. Eerst gewoon over werk, later over alles. Onze ruzies, haar twijfels over mij, problemen met mijn familie, geldstress, zelfs dingen die ik haar in vertrouwen had verteld over mijn onzekerheden.

Toen ik het ontdekte zei ze dat hij gewoon een goede vriend was en dat praten met iemand buiten de relatie makkelijker was. Dat kan ik zelfs begrijpen. Maar het gevoel dat een andere man zoveel details wist over onze relatie terwijl ik zelf niet eens wist hoe ver hun band ging, heeft iets in me kapot gemaakt.

Er stonden geen seksuele berichten in. Geen ‘ik hou van je’. Niks waarmee ik naar vrienden kon gaan en zeggen: kijk, bewijs. En toch voelde ik me verraden. Sindsdien ben ik iemand geworden die ik vroeger zielig vond. Ik let op wie haar appt, ik onthoud namen van collega’s, ik merk wanneer ze glimlacht naar haar telefoon.

Ze heeft afstand genomen van die man en probeert me gerust te stellen, maar gek genoeg is dat wantrouwen niet zomaar verdwenen. Misschien omdat ik nu weet dat intimiteit niet pas begint wanneer iemand kust of met iemand naar bed gaat.

Soms begint het veel eerder, bij wie als eerste hoort dat je ruzie hebt gehad, bij wie jouw partner troost zoekt, bij wie stukken van jouw privéleven belanden zonder dat jij daar ooit toestemming voor gaf.