Ik heb meer schulden dan wie dan ook in mijn omgeving vermoedt. Niet door ziekte, niet door een scheiding of pech. Gewoon door jarenlang boven mijn stand leven en doen alsof dat normaal was. Weekendje weg op de creditcard, telefoon op afbetaling, meubels achteraf betalen, cadeaus die ik eigenlijk niet kon missen, etentjes omdat ik niet de enige wilde zijn die zegt dat het te duur is.

Daarna een persoonlijke lening om alles ‘overzichtelijk’ te maken en vervolgens weer de creditcard gebruiken omdat mijn salaris al opging aan aflossen. Mijn vriendin denkt dat ik financieel best netjes ben. Ze weet dat ik wat schuld heb, maar niet hoeveel.

Ze praat over samen een huis kopen en sparen voor eigen geld, en ik knik alsof we dezelfde uitgangspositie hebben. Dat hebben we niet. Het meest beschamende vind ik dat ik soms juist geld heb uitgegeven om niet arm te lijken. Ik heb dus letterlijk mijn financiële probleem groter gemaakt om te voorkomen dat mensen doorhadden dat ik een financieel probleem had.

Inmiddels ben ik serieus aan het aflossen, dingen verkocht, abonnementen eruit, minder uit eten. Het gaat beter. Maar nu zit ik met de vraag wanneer ik haar alles vertel. Nu, terwijl het nog een puinhoop is? Of later, wanneer ik kan zeggen dat ik het opgelost heb?

Dat laatste klinkt verantwoord, maar diep vanbinnen weet ik dat ik dan ook haar reactie probeer te sturen. Dan laat ik haar pas boos worden wanneer ik zelf al veilig aan de andere kant sta. Misschien is dat nog steeds liegen, alleen netter verpakt.