Ik ben jaloers op mijn zus en het ergste is dat ze absoluut niks verkeerd heeft gedaan. Zij was jarenlang de chaotische van ons twee. Andere studie, baantjes opzeggen, geldproblemen, relaties die steeds stukliepen. Ik was degene die alles netjes deed.
Opleiding afmaken, werken, sparen, verstandig kiezen. Mijn ouders zeiden zelfs regelmatig dat zij een voorbeeld aan mij moest nemen. En nu heeft zij ineens precies het leven waarvan ik dacht dat het vanzelf naar mij toe zou komen als ik maar alles goed deed.
Goede partner, huis gekocht op het juiste moment, leuke baan, kind, stabiele vriendengroep. Ik gun het haar echt. Maar iedere goede boodschap voelt ook als een lamp die precies schijnt op wat ik zelf nog niet heb. En daar begint het lelijke.
Als ze klaagt over haar relatie voel ik heel even opluchting. Als ze zegt dat ze kapot is door de baby denk ik een halve seconde: zie je wel, het is ook niet perfect. Daarna walg ik van mezelf. Ik wil haar geluk niet afpakken.
Ik wil alleen niet iedere keer voelen dat ik blijkbaar mijn hele leven een ongeschreven afspraak met het universum heb geloofd: als je verstandig leeft, krijg je een verstandig mooi leven terug. Zo werkt het dus niet. Dat is waarschijnlijk niet haar schuld, maar mijn frustratie zoekt wel steeds haar kant op.
Reacties