Mijn man verbiedt me niks met geld en toch voel ik me al jaren alsof ik toestemming nodig heb voor alles wat ik koop. Hij verdient meer dan ik en ergens is daardoor een systeem ontstaan waarin zijn uitgaven logisch zijn en die van mij besproken moeten worden.
Nieuwe laptop voor hem? Voor werk. Duur gereedschap? Goede kwaliteit gaat langer mee. Ik koop schoenen en krijg vragen of ik ze echt nodig had. Ik werk zelf ook. Ik betaal mee aan vaste lasten. Ik regel daarnaast bijna alle onzichtbare dingen thuis.
Toch hoor ik mezelf regelmatig zeggen: “Vind je het goed als ik…” Alsof ik vijftien ben. Een vriendin hoorde dat laatst en vroeg waarom ik toestemming vroeg om iets met mijn eigen salaris te kopen. Ik voelde me letterlijk dom. Toen ik het thuis benoemde zei hij dat ik alles groter maak en dat hij gewoon wil dat we verstandig omgaan met geld.
Misschien gelooft hij dat oprecht. Maar verstandig voelt anders wanneer maar één persoon bepaalt wat verstandig is. Ik heb voorgesteld dat we allebei naast de gezamenlijke rekening een vast persoonlijk bedrag krijgen waarover we geen uitleg hoeven te geven.
Hij reageerde meteen met: waarom wil je ineens geld apart houden, ben je iets van plan? Dat antwoord maakte me eigenlijk duidelijker dan wat dan ook waarom ik dit gesprek nodig had.
Reacties