Ik heb jaren geleden op mijn werk een fout gemaakt en een collega heeft daar veel harder voor geboet dan ik. Het ging niet om fraude of iets illegaals, maar het kostte het bedrijf geld. Ik had iets gezien wat niet klopte en toch door laten gaan omdat we een deadline moesten halen.
Toen het misliep kwam er intern onderzoek. Ik heb niet letterlijk gelogen. Ik heb alleen de gebeurtenissen zo verteld dat zijn rol groter leek en mijn eigen nalatigheid kleiner. Hij kreeg een slechte beoordeling, verloor een bonus en vertrok een tijd later.
Ik bleef. Inmiddels ben ik doorgegroeid en mensen noemen me betrouwbaar en zorgvuldig. Ironisch genoeg ben ik dat ook echt geworden door precies die gebeurtenis. Sindsdien meld ik fouten snel, documenteer ik alles, schuif ik niks af. Maar soms voelt al die professionaliteit gebouwd op een moment waarop iemand anders voor mijn lafheid betaalde.
Ik heb vaak gedacht hem op te zoeken en alles te vertellen. Misschien zelfs financieel iets goed te maken. Maar dan vraag ik mezelf af voor wie die bekentenis eigenlijk is. Misschien heeft hij het afgesloten en trek ik het open zodat ík me beter voel.
Tegelijk profiteer ik ook van mijn stilte. Het vervelende aan schuld is dat zelfs een excuus egoïstisch kan zijn, maar zwijgen vaak nog egoïstischer is.
Reacties