Ik hou van mijn kind, maar ik mis mijn leven van vóór het ouderschap soms zo erg dat ik me schuldig voel. Ik zou mijn kind nooit willen missen uit mijn leven en ik zou alles voor hem doen. Maar ik mis spontaniteit. Ziek zijn en gewoon ziek kunnen zijn.
Op vrijdag bedenken dat je zaterdag ergens heen gaat. Geld uitgeven zonder eerst aan opvang, school, kleding en sparen te denken. Ik mis ook mijn relatie van vroeger. Wij waren ooit een stel. Nu zijn we vaak twee mensen die logistiek draaien.
Wie haalt op, wie kookt, wie gaat naar de huisarts, wie heeft de gymtas ingepakt, wie neemt vrij. Laatst zei ik tegen mijn partner dat ik ons oude leven miste en ze werd meteen stil. Ze hoorde daarin dat ik ons kind betreurde. Dat bedoelde ik niet.
Ik mis alleen delen van mezelf die verdwenen zijn. Er lijkt nauwelijks ruimte om dat hardop te zeggen. Ouderschap moet óf het mooiste ooit zijn óf je bent ondankbaar. Alsof liefde geen verlies mag bevatten. Ik heb door mijn kind enorm veel gekregen.
Maar ik heb ook vrijheid, tijd en delen van mijn identiteit ingeleverd. Beide kunnen tegelijk waar zijn, maar blijkbaar voelt het toch verboden om dat toe te geven.
Reacties