Ik wil geen kinderen en ik word inmiddels moeër van de reacties van anderen dan van mijn eigen keuze. Ik heb niks tegen kinderen. Ik ben gek op mijn neefjes en nichtjes. Er zit geen dramatisch trauma achter. Ik wil het gewoon niet. Toch wordt dat bijna nooit geaccepteerd als een definitief antwoord.

“Wacht maar tot je ouder bent.” “Als je de juiste persoon ontmoet verandert dat.” “Straks heb je spijt.” “Wie zorgt er later voor je?” Vooral familie doet alsof mijn leven een project is waar nog één essentieel onderdeel ontbreekt. Mijn partner wil nu ook geen kinderen, maar hij zegt soms: “Wie weet hoe we er over vijf jaar in staan.” En juist dat maakt me zenuwachtig.

Want je kunt in een relatie over heel veel dingen een compromis sluiten. Stad of dorp. Huren of kopen. Veel reizen of minder. Een kind is geen compromis. Er komt er wel één of niet. Eén van de twee krijgt uiteindelijk een levenskeuze die de ander misschien niet wilde.

Ja, ik ben bang dat ik ooit spijt krijg. Maar ik vind het eerlijk gezegd enger om een kind te krijgen om toekomstig spijtgevoel bij mezelf te voorkomen. Dat kind hoeft toch niet de verzekering te zijn tegen mijn mogelijke eenzaamheid later.