Mijn vader wordt ouder en ik merk dat oude woede uit mijn jeugd juist nu weer bovenkomt. Hij was vroeger hard, kritisch en prestatiegericht. Een zes was waarom geen acht. Bang zijn was aanstellen. Huilen was zwak. Hij vergeleek ons constant met kinderen van anderen.
Nu is hij zachter. Gezondheidsproblemen, minder energie, hij heeft mij steeds vaker nodig voor ziekenhuisbrieven, afspraken, digitale zaken. Soms zegt hij: “Wat moest ik zonder jou?” En er komt dan een heel lelijke gedachte in mij op: nu heb jij mij nodig.
Meteen daarna schaam ik me. Ik behandel hem goed, help hem, zou nooit bewust gemeen doen. Maar dat kind in mij dat vroeger altijd afhankelijk was van zijn goedkeuring lijkt bijna iets van rechtvaardigheid te voelen nu de rollen draaien. Ik dacht dat ik hem allang vergeven had.
Misschien had ik alleen geleerd normaal met hem om te gaan. Ik vraag me steeds vaker af wat vergeving eigenlijk is. Moet de boosheid echt weg zijn? Of is vergeven ook gewoon besluiten iemand niet terug te doen wat hij jou heeft aangedaan, zelfs als een deel van jou daar soms nog naar verlangt?
Reacties