Ik spaar al jaren voor een koopwoning en ik begin me af te vragen of dat doel mijn leven niet stiekem aan het opeten is. Ik zeg vakanties af, koop weinig, hou spullen veel te lang, eet zelden buiten de deur en denk bij bijna iedere uitgave: dit had ook naar eigen geld kunnen gaan.

Eerst voelde sparen motiverend. Nu voelt het alsof de huizenmarkt sneller wegloopt dan ik kan bijhouden. Wat ik een paar jaar geleden had gespaard leek toen een serieuze stap richting kopen. Nu lijkt hetzelfde bedrag amper genoeg. Vrienden zeggen dat ik ook moet leven.

Andere mensen zeggen juist dat ik later spijt krijg als ik nu niet alles op alles zet. Beide klinken logisch en daar word ik gek van. Ik reken zelfs leuke plannen om in maanden vertraging richting een koopwoning. Een weekend weg is niet meer een weekend, het is zoveel euro minder buffer.

Ik vroeg mezelf laatst voor het eerst af of ik eigenlijk echt zo graag wil kopen, of dat ik zo lang heb gehoord dat kopen veiligheid, volwassenheid en succes betekent dat ik bang ben om een ander leven te kiezen. Tegelijk kijk ik naar huurprijzen en schiet mijn stress meteen omhoog.

Ik ben bang voor twee soorten spijt: later geen zekerheid hebben omdat ik te veel heb geleefd, of later beseffen dat ik mijn beste jaren heb uitgezeten voor een voordeur met mijn naam erop.