Ik ben opgegroeid in een streng gereformeerd gezin en ben er op mijn negenentwintigste uitgestapt, en niemand in dat dorp weet waarom ik nooit meer kom.
De versie die rondgaat is dat ik het te druk heb in de stad. Die versie houdt mijn moeder in de lucht en ik heb hem nooit tegengesproken.
De echte reden is niet groot en dramatisch. Er is niets gebeurd wat in een krant komt. Het is dit: ik heb eenentwintig jaar lang elke zondag twee keer in die kerk gezeten en ik heb nooit iets gevoeld. Nooit. Niet één keer. En ik dacht al die tijd dat het aan mij lag, en ik heb erom gebeden, letterlijk jaren, en toen werd ik negenentwintig en wist ik dat er niemand aan de andere kant zat.
Dat kun je bij ons niet zeggen. Je kunt zeggen dat je twijfelt — twijfel is bijna een deugd. Je kunt niet zeggen dat je weet.
Mijn vader heeft het één keer geprobeerd, in de auto in 2019, en hij vroeg: "Bid je nog?" En ik zei: "Soms." Ik heb tegen mijn vader gelogen om hem niet kapot te maken, en sindsdien vraagt hij niets meer.
Wat niemand mij had verteld: ik mis het. Niet het geloof. Het geluid. Vijfhonderd mensen die hetzelfde zingen zonder begeleiding. Ik heb daar nooit iets voor teruggevonden en ik ben vijfendertig en ik denk dat ik dat gat houd.
Mijn moeder is zesenzeventig. Op een dag zit ik in die kerk voor haar begrafenis en dan weet iedereen het, want ik zal niet meebidden.
Is hier iemand die dit gedaan heeft? Hoe heb je het gezegd — of heb je het nooit gezegd.
Reacties