Ik heb smetvrees en het heeft mijn hele huis, mijn werk en mijn relatie bepaald.

Niet "ik ben netjes". Ik was mijn handen dertig tot veertig keer per dag en bij een slechte week vaker. Ik heb eigen handdoeken die niemand anders aanraakt. Ik eet niet bij mensen thuis en ik heb daar twaalf jaar excuses voor gehad — dieet, allergie, net gegeten.

Het is begonnen na een maagdarminfectie in 2012 waar ik elf dagen ziek van was. Dat is alles. Elf dagen, en daarna een leven.

Wat het heeft gekost: ik heb in 2017 een baan geweigerd omdat ik met de trein naar Utrecht moest, en ik heb gezegd dat het om mijn moeder ging. Ik ga niet naar feestjes waar eten rondgaat. Toen mijn neefjes klein waren en er een ziek werd op een familiedag, ben ik naar buiten gegaan en veertig minuten om het blok gelopen, en daarna heb ik gezegd dat het werk belde.

Mijn vriendin weet het half. Ze weet van het handen wassen. Ze weet niet dat ik na elk bezoek aan haar ouders in de auto mijn handen desinfecteer voordat ik het stuur aanraak, en dat ik dat al vier jaar doe.

En nu wil ze een kind. Kinderen zijn letterlijk vies. Dat is wat kinderen zijn.

Ik weet wat de behandeling is. Exposure. Ik weet het woord, ik heb de pagina's gelezen, ik heb nooit gebeld. En op een punt moet je je afvragen of het probleem de smetvrees is of het telefoontje.

Heeft iemand hier het echt gedaan? Niet gelezen. Gedaan. Wat gebeurde er de eerste keer.