Ik heb mijn buurman aangegeven voor uitkeringsfraude en hij woont nog steeds naast mij.
Vier jaar lang. Hij kreeg een bijstandsuitkering en werkte zwart in de bouw, vijf dagen per week, met een bus die om half zes 's ochtends vertrok. Ik hoorde die bus elke dag. Hij heeft in die periode zijn dakkapel laten plaatsen.
Ik heb het gemeld in maart, anoniem, via het formulier. Ik heb er drie maanden over nagedacht en toen heb ik het gedaan op een dinsdagavond in tien minuten.
Wat ik niet had bedacht: anoniem betekent niet onzichtbaar. Er is onderzoek gedaan, er zijn buren gehoord, en bij vier huizen in een rijtje weet iedereen precies wie het geweest kan zijn. Niemand heeft iets tegen mij gezegd. Dat is erger dan ruzie.
Zijn vrouw groet mij niet meer. Zijn zoon van tien, die hier altijd met mijn zoon speelde, komt niet meer. Mijn eigen vrouw heeft gezegd dat ze het niet gedaan zou hebben en daar zijn we drie weken niet uitgekomen.
En het ding dat ik niet kan oplossen: ik vind nog steeds dat het klopte. Ik betaal belasting, hij ook niet, en ik heb twee jaar met een wachtlijst voor schuldhulp voor mijn broer gezeten terwijl bij hem een dakkapel kwam. Ik vind het nog steeds niet oneerlijk wat ik deed.
En tegelijk: ik word elke ochtend wakker in een straat waar ik een kind ben kwijtgeraakt dat bij ons over de vloer kwam.
Had ik het niet moeten doen? Ik weet het echt niet. Mijn vraag is eigenlijk anders: is er hier iemand die iets heeft gemeld in zijn eigen omgeving? Hoe is dat bij jullie verder gegaan — en zou je het opnieuw doen.
Reacties