Ik heb bij de laatste verkiezingen gestemd op een partij waar al mijn vrienden hard over praten, en ik heb twee jaar gelogen over wat ik gestemd heb.

Ik ga de partij niet noemen, want dan gaat dit over de partij en niet over wat ik wil opschrijven.

Mijn vriendengroep is van de universiteit. We zijn met zes, we kennen elkaar twintig jaar, we eten elke zes weken bij iemand thuis. En in die gesprekken is volkomen duidelijk wat een normaal mens vindt. Niet als discussie — als achtergrond. Zoals het weer.

Ik heb daar jarenlang in meegedaan. Ik heb gelachen om de grappen. Ik heb twee keer "ja precies" gezegd over mensen zoals mijn eigen broer.

En toen heb ik in het stemhokje iets anders gedaan dan wat ik in die kamer zeg.

Waarom, in één zin: mijn broer werkt in de thuiszorg en verdient sinds 2015 praktisch hetzelfde, mijn moeder heeft achttien maanden op een operatie gewacht, en het dorp waar ik geboren ben heeft geen huisarts meer. Dat is mijn reden. Ik vind dat je die reden kunt hebben zonder een slecht mens te zijn, en toch durf ik hem niet uit te spreken aan een tafel met mensen die ik twintig jaar ken.

Dat is waar dit eigenlijk over gaat. Niet over politiek. Over het feit dat ik vierenveertig ben en in mijn eigen vriendengroep een stukje van mezelf verberg, en dat ik niet weet of ik laf ben of dat zij geen ruimte laten.

Eén keer heb ik het bijna gezegd. In november, na het eten. Ik begon een zin met "ik snap wel waarom mensen..." en iemand maakte een geluid en ik maakte mijn zin anders af.

Is hier iemand die dit kent? Niet de politiek — het stilhouden. Heb je het ooit gezegd, en wat gebeurde er aan die tafel.