Wij stoppen volgend jaar met het bedrijf na vier generaties en mijn zoon van vierentwintig is er blij om, en dat is het ergste.

Honderdveertien koeien. Mijn overgrootvader is hier in 1911 begonnen.

Ik ga hier niet over de regels klagen, daar is het internet vol van en de helft van wat er gezegd wordt is onzin, van beide kanten. Ik zeg alleen hoe het bij ons is gegaan: de vergunning kwam niet rond, de bank wilde niet meer zonder duidelijkheid, en in maart lag er een voorstel op tafel waar we ja op hebben gezegd.

Mijn vader is tweeëntachtig en woont in het huis aan de weg. Ik heb het hem in april verteld, aan zijn eigen keukentafel. Hij heeft geknikt en gezegd: "Je zult het wel goed hebben uitgerekend." En toen heeft hij veertig minuten niets gezegd en heeft hij naar de stal gekeken.

Dat is de kant die iedereen begrijpt.

De andere kant is mijn zoon. Hij studeert, hij heeft nooit willen boeren, en dat heeft hij nooit gezegd — tot april. In april zei hij: "Pap, ik ben eerlijk, ik ben opgelucht." En hij was oprecht blij voor mij, hij dacht dat ik het ook zou zijn.

Ik heb zesentwintig jaar van mijn leven doorgewerkt met een kapotte rug voor iemand die het niet wilde. En hij heeft dat nooit gevraagd en ik heb het hem nooit gevraagd, en daar ben ik nu mee klaar.

Mijn vrouw zegt dat ik rouw om iets wat nooit heeft bestaan.

Is er hier iemand die gestopt is? Niet hoe je het financieel doet — dat weet ik. Hoe je het doet met de ochtenden daarna. Wat doe je om vijf uur als er niets meer is.