Ik werk tien jaar in de kinderopvang en ik ben vorig jaar één keer te hard geweest tegen een kind van twee, en ik heb het nooit gemeld.
Ik schrijf het precies op, want anders maak ik het zachter dan het was.
Het was een donderdagmiddag in november. We waren met twee pedagogisch medewerkers op veertien kinderen omdat er iemand ziek was en er geen vervanging kwam, voor de derde keer die week. Het was zeventien over vier.
Hij had zijn beker voor de tweede keer omgegooid en hij lachte erbij, zoals kinderen van twee doen. En ik heb zijn arm vastgepakt — te hard, boven de elleboog, en ik heb hem met een ruk op de stoel gezet en ik heb mijn gezicht heel dicht bij zijn gezicht gebracht en ik heb iets gesist.
Hij schrok zo erg dat hij niet huilde. Dat weet ik nog het beste: dat hij niet huilde.
Er was geen blauwe plek. Mijn collega stond met haar rug naar ons toe. Zijn moeder kwam hem om vijf uur halen en ik heb gezegd dat hij een leuke dag had gehad.
Ik ben elf jaar in dit vak en ik hou van die kinderen, en dat is geen cliché dat ik er nu bij zeg om er beter uit te komen.
Ik heb het nergens gemeld. Ik had het moeten melden, er is een meldcode, ik ken de meldcode, ik heb de training gegeven aan nieuwe collega's.
En nu is het bijna een jaar later en werk ik er nog en is hij drie en zegt hij mijn naam als hij binnenkomt.
Ik slaap er niet van. Ik werk er wel van: ik ben sindsdien een voorzichtige, zachte, slechte pedagogisch medewerker, want ik durf nergens meer in te grijpen.
Is er iemand die dit kent? En wat doe je ermee na een jaar — melden heeft geen zin meer, en vergeten lukt niet.
Reacties