Mijn man is in februari overleden en zijn familie heeft binnen twee weken naar de spullen gevraagd.

Hij was vierenzestig. Hartstilstand, op een zondagochtend, in de schuur.

We waren negentien jaar samen en niet getrouwd. Dat is de hele kern van dit bericht, en in negentien jaar hebben we er misschien vier keer over gepraat, altijd lacherig, altijd "dat regelen we nog".

Er is geen testament. Er is geen samenlevingscontract. Het huis staat op zijn naam, want hij had het al toen ik erin kwam.

Zijn twee kinderen uit zijn eerste huwelijk zijn de erfgenamen. Zo is de wet en ik neem het hun niet kwalijk, dat wil ik er eerlijk bij zeggen: zij hebben hier niets verkeerd gedaan.

Wat ik hun wél kwalijk neem is de datum. Op negentien februari, elf dagen na de begrafenis, kwam er een bericht van zijn dochter over "de praktische zaken" en een lijstje. Op dat lijstje stond zijn auto, zijn gereedschap en de inboedel van de garage.

En de tv. Er stond een tv op dat lijstje terwijl ik nog in de kleren liep waarin ik hem had gevonden.

Ik heb een advocaat. Er is iets dat de wet mij geeft als partner, een recht om er een halfjaar te blijven wonen, en dat halfjaar is in augustus afgelopen.

Ik ben zesenvijftig. Ik werk achttien uur in de week in een apotheek.

Ik ben niet alleen mijn man kwijt, ik ben de bank kwijt waarop wij naar het nieuws keken, en wat mij nu wakker houdt is niet eens de woning — het is dat ik twee weken na zijn dood een onderhandelaar moest worden, en dat ik daardoor nooit een rouwende vrouw heb kunnen zijn.

Is er hier iemand die dit heeft meegemaakt als niet-getrouwde partner? Wat is er van jullie geworden?