Mijn buurvrouw is na drie weken gevonden en ik woonde achter dezelfde muur.
Negenentachtig jaar. Ze woonde al eenenveertig jaar in dat huis, wij zijn er in 2018 naast komen wonen.
Ze is gevonden door de thuiszorg, die pas na drie weken kwam omdat ze hun indicatie had opgezegd. Later bleek dat ze dat zelf had geregeld, in juli, aan de telefoon.
Ik heb drie weken naast een dode vrouw gewoond. Ik heb in die weken de heg geknipt. Ik heb op een zaterdag in augustus in de tuin gezeten met mijn zwager en gelachen.
Wat ik me nu herinner en toen niet opmerkte: haar gordijnen waren dicht, maar dat waren ze vaak. De post stapelde zich niet op want ze had bijna geen post. En de kliko stond niet buiten, en dat is het detail dat ik nooit meer kwijtraak, want elke dinsdag zette ík onze kliko buiten en elke dinsdag zag ik dat de hare er niet stond, en ik heb er drie keer naar gekeken en drie keer niets gedacht.
Zij vroeg wel dingen, vroeger. In 2019 of 2020 vroeg ze of mijn man een lamp kon ophangen, en hij heeft dat gedaan, en ze heeft koffie gezet en wij hadden het druk en we zijn na twintig minuten weggegaan.
Daarna heeft ze nooit meer iets gevraagd. Dat snap ik nu: wij hadden het altijd druk, en dat voelen mensen.
Ik ben eenenveertig. Ik heb sinds oktober het nummer van de nieuwe buren in mijn telefoon en ik doe dingen die ik vroeger niet deed, en ik weet dat ik dat vooral voor mezelf doe.
Hoe gaan jullie hiermee om? Niet de schuldvraag — ik weet dat ik niet haar kind was. Ik wil weten hoe je blijft opletten zonder dat het drie weken duurt.
Reacties