Ik ben vierenveertig en ik heb elf jaar niet op vakantie geweest en ik lieg erover op mijn werk.
Hoe het gaat: in mei vraagt iemand bij de koffie waar je heen gaat. Ik zeg dat we een huisje in Zeeland hebben geboekt. In september vraagt iemand of het leuk was, en dan zeg ik dat het regende maar wel gezellig was.
Ik heb elf jaar dezelfde week beschreven en niemand heeft er ooit doorheen gekeken.
De reden is niet dramatisch en dat maakt het juist moeilijk. Ik ben alleenstaand met twee kinderen, ik werk achtentwintig uur, ik heb na de scheiding in 2014 een schuld overgenomen en ik heb altijd net genoeg. Niet te weinig — net genoeg. Mijn kinderen hebben een laptop, ze doen aan voetbal, ze hebben alles gehad wat ze nodig hadden.
Alleen is er nooit een week overgebleven.
In de zomer blijven we thuis. Ik maak er een ding van: we gaan naar het zwembad, we gaan naar het bos, ik koop ijs. Mijn zoon van vijftien heeft er twee jaar geleden iets over gezegd. Hij zei: "Mam, we zijn de enigen." En ik heb gezegd dat we het leuk hebben samen, en dat is ook echt waar, en hij heeft toen geknikt en is naar boven gegaan.
Het ergste moment van het jaar is niet de zomer. Het is de eerste week van september, als mijn collega's foto's doorgeven.
Ik verdien tweeduizend eenhonderd netto. Dat is niet weinig in dit land en dat weet ik.
Ik schaam me niet voor het geld. Ik schaam me ervoor dat ik elf jaar een huisje in Zeeland heb verzonnen in plaats van één keer te zeggen: dat zit er bij ons niet in.
Doen anderen dit ook? En hoe stop je met zoiets na elf jaar, zonder dat het een scène wordt?
Reacties