Ik heb vier maanden geleden de diagnose autisme gekregen, ik ben zesenveertig, en ik weet niet wat ik met mijn eerste vijfenveertig jaar moet doen.

Ik ben er zelf naartoe gegaan nadat mijn dochter van twaalf de diagnose kreeg. Bij haar intake moest ik vragenlijsten invullen over de familie, en bij de helft van die vragen dacht ik: dit is gewoon hoe iedereen is.

Vier maanden later zit ik met een rapport van negen pagina's over mezelf.

Wat erin staat is niet nieuw. Ik wist dat ik niet tegen harde geluiden kan, dat ik na een feest twee dagen nodig heb, dat ik een kaartje drie keer herlees voordat ik het verstuur, dat ik na elk gesprek de hele dag nagespeel of ik iets verkeerd heb gezegd.

Wat nieuw is, is de verklaring. En daar word ik niet rustig van, daar word ik woedend van, en dat had ik niet verwacht.

Ik ben zeven jaar in therapie geweest, tussen mijn achtentwintigste en vijfendertigste, voor angst en "perfectionisme". Ik heb drie keer een burn-out gehad die elke keer mijn eigen schuld was. Ik heb op mijn negentiende een studie afgebroken omdat ik de kamer niet in kon met vierhonderd mensen, en ik heb mezelf daar twintig jaar om veracht.

En mijn moeder zei toen ik het vertelde: "Ach, dat hebben ze nu allemaal."

Dat is de zin waar ik al vier maanden mee rondloop.

Mijn vrouw is geweldig. Ze zei dat ze het al jaren dacht, en dat ze het niet zei omdat ze niet wist of ik het wilde horen. Dat is waar en het doet ook iets pijn.

Mijn vraag aan mensen die het laat hebben gehoord: wat heb je gedaan met de rouw? Want het is rouw. Ik moet iemand begraven die ik twintig jaar heb geprobeerd te zijn, en niemand om me heen ziet waarom ik daar verdrietig over zou zijn.