Er zitten scheuren in mijn huis en ik heb na elf jaar het dossier opgegeven, en dat voelt als verraad aan mijn vader.
Wij wonen boven de gaswinning. Dat is alles wat ik hoef te zeggen, de rest kent iedereen hier.
Mijn vader heeft dit huis in 1978 gebouwd. Hij heeft het grotendeels zelf gedaan, met zijn broer, en hij was er ziek van trots op.
De eerste scheur zat er in 2012 in, boven de keukendeur. In 2014 kwam de tweede, in de zijmuur, die loopt nu van de dakrand tot onder het slaapkamerraam.
Het dossier. Eerst het oude loket, dan een rapport van een bureau dat zei dat het "zettingsschade" was, dan het nieuwe loket, dan een nieuw rapport. Drie keer een deskundige aan tafel. Vier verschillende contactpersonen, waarvan twee aardig waren.
In 2021 kwam er een voorstel van zevenduizend euro. Herstel van de buitenmuur is volgens de laatste aannemer die ik heb laten komen vierenveertigduizend.
Mijn vader is in 2023 overleden. De laatste twee jaar vroeg hij er elke keer naar als ik kwam. Hij vroeg niet hoe ik het had, hij vroeg: "Heb je al iets gehoord?" En ik moest elke keer nee zeggen tegen een man van negenentachtig in zijn eigen huis.
In mei heb ik een brief gekregen met een nieuwe termijn en ik heb hem niet opengemaakt. Hij ligt nog in de la. Dat is mijn opgeven: geen besluit, alleen een la.
Ik ben eenenvijftig en ik heb elf jaar van mijn leven aan formulieren gegeven over de muur van mijn vader.
Is er iemand hier die het heeft volgehouden tot het einde? En iemand die is gestopt — heb je er spijt van? Ik moet weten of die la het einde is of alleen een pauze.
Reacties