Ik ben na negentien jaar uit de zorg gestapt en ik mis het niet, en dat mag ik van niemand zeggen.

Verpleegkundige. Eerst de afdeling neurologie, daarna twaalf jaar thuiszorg.

Ik ben in april weggegaan. Ik werk nu bij een groothandel in de planning, van negen tot vijf, en ik verdien tweehonderd euro minder.

Hoe de reacties waren, in deze volgorde: mijn teamleider zei dat het "een groot verlies voor de zorg" is. Mijn moeder vroeg of ik het wel goed had overdacht. Een oud-collega zei op een feestje dat zij "het niet zou kunnen, de mensen in de steek laten".

De mensen in de steek laten. Ik heb negentien jaar lang mensen gewassen en verbonden en vastgehouden toen ze doodgingen, en ik heb het in april opgezegd en toen was ik iemand die mensen in de steek laat.

Wat niemand vraagt: ik reed in mijn laatste jaar vijftien adressen per dag. Ik had tien minuten voor een steunkous en zeven minuten voor een katheterzak. Ik heb in oktober 2024 in de auto gezeten voor het huis van een meneer die ik aardig vond en ik heb mijn eigen gezicht gezien in de achteruitkijkspiegel en ik dacht: ik ben er niet meer bij.

Ik ben niet overspannen geweest. Ik ben niet ziek geworden. Ik ben weggegaan terwijl het nog kon, en ik denk dat dat precies de reden is dat niemand het accepteert — als ik was ingestort, was het een verhaal geweest waar men respect voor heeft.

Ik slaap nu acht uur. Ik weet op dinsdag wat ik op donderdag doe. Ik heb sinds juni geen nacht meer gedroomd over een alarmpiepje.

En ik mis de mensen. Dat is waar en dat is niet hetzelfde als het werk missen.

Zijn er hier anderen die eruit zijn gestapt? Niet met een burn-out, maar gewoon omdat het klaar was. Hoelang duurde het voordat je er geen schuld meer bij voelde?