Mijn zoon zit in de jeugdopleiding van een betaaldvoetbalclub en ik ben de vader geworden die ik verachtte.
Hij is dertien. Hij zit er sinds zijn tiende. Onder dertien, de hoogste lichting van zijn jaar.
Wat dat concreet betekent, want mensen hebben hier een romantisch beeld van: vier trainingen per week plus een wedstrijd. Twee van die trainingen zijn op een complex veertig minuten rijden. Dat is in de week ongeveer tien uur in de auto voor mij of mijn vrouw. Hij zit op een school die meewerkt, wat een voorrecht is.
Hij is goed. Hij is echt goed, en dat is niet de trots van een vader — er zijn mensen die daar geld voor krijgen om dat te beoordelen en die zeggen het.
En hij is dertien, en van zijn lichting van zestien jongens zullen er statistisch nul tot één de top halen.
Dat weet ik. Ik heb het gelezen, ik heb het begrepen, ik heb het aan de keukentafel uitgelegd aan mijn vrouw in 2022 met cijfers erbij.
Wat ik ben geworden:
Ik kijk na elke wedstrijd op mijn telefoon naar het schema van de andere lichtingen. Ik weet welke jongen uit een andere club hem kan passeren.
Ik heb in oktober een gesprek gehad met zijn trainer dat ik had aangevraagd, en ik heb daar gevraagd waarom hij in de tweede helft was gewisseld. Ik, de man die tien jaar lang in de kantine mijn ogen rolde om die vaders.
Ik heb in maart na een wedstrijd in de auto tien minuten niets gezegd, en mijn zoon heeft gevraagd of ik boos was, en ik heb gezegd van niet, en hij was elf jaar ervaring in mij lezen voorbij dat antwoord.
En het ergste, waar ik over schrijf: in augustus vroeg hij of hij een week met zijn neef op vakantie mocht in de voorbereiding.
Ik heb gezegd dat dat niet kon.
Dat kon wel. Er was een trainingsweek, maar er is altijd een trainingsweek, en één gemiste week in de voorbereiding op dertienjarige leeftijd is in geen enkel opzicht beslissend. Ik heb mijn zoon een week bij zijn neef afgenomen voor een loopbaan die hij met vijftien procent kans haalt.
Mijn vrouw heeft het gezegd. Ze zei: "Het is zijn hobby."
En ik heb geantwoord: "Voor hem wel."
Ik heb die zin gezegd en daarna heb ik twee dagen nauwelijks geslapen, want in die zin zit alles.
Zijn er hier ouders met kinderen in een jeugdopleiding, voetbal of iets anders — turnen, zwemmen, muziek? Hoe blijft u normaal? En is er iemand wiens kind eruit is gegaan, op eigen initiatief — hoe ging dat, en wat zei u?
Reacties