Ik ben kraamverzorgende en ik kom in ongeveer tweehonderdvijftig huizen per jaar in de eerste week na een geboorte.

Negentien jaar dit werk. Ik ben tweeënveertig.

Wat ik doe, voor wie het niet kent: ik kom acht dagen bij een gezin thuis, een paar uur per dag, direct na de bevalling. Ik controleer moeder en kind, ik help met voeden, ik maak de boel schoon, ik let op.

En dat laatste is het eigenlijke werk, en dat weet bijna niemand.

Want in die eerste acht dagen zie ik een gezin zoals niemand anders het ooit ziet. Geen bezoek, geen opgeruimd huis, geen gezicht dat is opgezet. Mensen zijn in die week kapot, en kapotte mensen laten dingen zien.

Wat ik in negentien jaar heb gezien:

Ik heb gezien hoeveel geld er is. Ik zie de koelkast. Ik zie of er een wiegje is of een wasmand met een deken. Ik heb in die negentien jaar vijf keer zelf een pak luiers meegenomen en dat is niet toegestaan.

Ik heb gezien wie er niet komt. Als er in acht dagen geen moeder, geen zus, geen vriendin langskomt bij een vrouw die net bevallen is, dan is er een geschiedenis, en dan vertelt ze die meestal op dag vier of vijf, 's ochtends, als haar man naar zijn werk is.

En ik heb gezien hoe mannen tegen vrouwen praten die achtenveertig uur eerder zijn bevallen. Daar leer je iemand in twee zinnen kennen.

Ik meld. Dat wil ik gezegd hebben: ik heb in negentien jaar negen keer een zorgmelding gedaan via de verloskundige en één keer direct bij Veilig Thuis.

En nu waar het mij om gaat.

Op dag acht ga ik weg.

Dat is de structuur van mijn vak. Acht dagen, en dan is het klaar, en dan komt de jeugdverpleegkundige een paar keer en dan niets meer.

Ik heb in 2021 een gezin gehad waar ik op dag acht in mijn auto heb gezeten en niet heb gestart. Vijftien minuten. Een moeder van drieëntwintig, een man die ik niet kon plaatsen, en een baby die prima was.

Ik heb de verloskundige gebeld en mijn zorgen gedeeld, zoals het hoort, en dat is opgeschreven.

En toen ben ik weggereden, en dat kind is nu vier.

Ik weet niet hoe het is. Dat is het ding met mijn werk: ik ben acht dagen de belangrijkste persoon in een huis en daarna weet ik nooit meer iets. Honderden keren.

Zijn er collega's hier — kraamzorg, verloskundigen, jeugdverpleegkundigen? Hoe doet u dat met dag acht? En weet iemand of er een manier is om te vragen hoe het verder is gegaan, of is dat per definitie niet onze rol?

weergaven32 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.