Ik ben vierendertig, ik woon op een vakantiepark, en op mijn werk weet niemand het.

Ik ben projectleider bij een installatiebedrijf. Ik verdien drieënveertighonderd bruto. Ik heb geen schulden, geen BKR-registratie, en een vast contract sinds 2019.

En ik woon sinds februari 2023 in een chalet op een recreatiepark, met een huurcontract voor "recreatief gebruik", wat betekent dat ik hier formeel niet mag wonen en wel woon, net als ongeveer de helft van dit park.

Hoe het zo gekomen is, kort en zonder drama:

Ik woonde zeven jaar in een huurappartement, negenhonderd euro, vrije sector. De eigenaar heeft in 2022 verkocht. Ik heb vijf maanden gezocht.

Sociale huur: ik heb zeven jaar inschrijfduur en in mijn regio komen woningen weg bij elf tot veertien jaar. Mijn inkomen is bovendien te hoog voor sociaal en te laag voor koop — in mijn regio begint een eenvoudige starterswoning bij driehonderdvijfentachtigduizend en ik kan er met mijn inkomen ongeveer tweehonderdvijfennegentigduizend lenen.

Negentigduizend euro verschil. Dat is mijn hele situatie in één getal.

Vrije sector huur: alles boven twaalfhonderd en bij elke bezichtiging dertig mensen.

Dus: chalet. Zevenhonderdvijftig euro per maand, veertig vierkante meter, geen inschrijving op dit adres mogelijk.

Dat laatste is het praktische probleem dat niemand begrijpt. Ik sta nog ingeschreven op het adres van mijn moeder. Dus mijn post, mijn verzekering, mijn alles loopt via een woning waar ik niet woon, en dat is een overtreding, en als de gemeente het ontdekt krijg ik een boete en mijn moeder problemen met haar uitkering.

Wat het is om hier te wonen:

Het is niet smerig en niet onveilig. Er zijn hier gezinnen, er zijn arbeidsmigranten, er zijn drie mensen van boven de zeventig, en er is een man van zesenvijftig die hier na een scheiding is beland en die hier nu vier jaar zit.

De winter is het probleem. Deze chalets zijn voor juli gebouwd. Mijn energierekening was in januari driehonderdtwintig euro bij een binnentemperatuur van zeventien graden.

En het sociale is het echte probleem.

Ik heb in tweeëneenhalf jaar niemand hier mee naartoe genomen. Geen vriendin, geen collega, en mijn broer weet het wel maar is nooit geweest.

Ik heb in maart een date afgezegd omdat zij voorstelde om bij mij af te spreken.

Ik ben vierendertig jaar oud, ik heb een goede baan, en ik verzin verhalen over waar ik woon.

Zijn er hier mensen op een park? Hoe lang zit u er al? En is er iemand die eruit is gekomen — niet via geluk met een erfenis, maar via een route die te volgen is? En weet iemand wat je doet met de inschrijving, want dat is het stuk waar ik 's nachts van lig.

weergaven36 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.