Ik heb op mijn achtenveertigste leren zwemmen en ik schrijf dit op omdat ik er zesendertig jaar over gelogen heb.

Ik ben nu eenenvijftig. Ik ben in Nederland geboren, in een stad, en ik heb nooit zwemles gehad.

Hoe dat kan, want dat is de eerste vraag die iedereen stelt: mijn moeder was alleen, wij waren vier kinderen, en zwemles kostte in 1982 geld dat er niet was. Op school werd schoolzwemmen in 1986 afgeschaft in mijn gemeente, precies in mijn jaar.

En daarna was het te laat, want vanaf een bepaalde leeftijd ga je niet meer in een bad met zesjarigen staan.

Dus ik ben opgegroeid in een land met water overal en ik kon niet zwemmen.

Wat ik zesendertig jaar heb gedaan om het te verbergen — en dit is het eigenlijke verhaal, want het verbergen was veel meer werk dan de lessen:

Ik ging niet mee naar het strand. Nooit. Niet één keer in mijn hele volwassen leven heb ik gezegd dat ik niet kon zwemmen; ik zei dat ik niet van zon hield, en na vijftien jaar geloofde iedereen dat van mij.

Op schoolkampen van mijn kinderen meldde ik me voor de keuken.

Ik heb in 2009 mijn eigen dochter van zes niet naar zwemles kunnen brengen omdat de les begon met een ouder-kindles in het water. Mijn vrouw heeft dat gedaan, alle veertig lessen, en ze heeft nooit gevraagd waarom ik nooit ging.

En in 2016, op een bruiloft bij een meer, zei iemand "wie gaat erin" en ik stond op en liep naar de bar, en ik voelde op dat moment iets wat ik hier niet beschrijf.

Waarom ik het in 2022 wel heb gedaan: mijn zoon van veertien kreeg een bijbaantje als strandwacht-assistent. Hij vroeg of ik kwam kijken.

Ik heb me ingeschreven bij een zwembad dat een cursus voor volwassenen geeft, dinsdagavond, negen mensen, allemaal tussen de dertig en de zestig en zeven van de negen niet in Nederland geboren.

De eerste les ben ik niet gegaan. Ik heb in de auto gezeten op de parkeerplaats en ben naar huis gereden en heb tegen mijn vrouw gezegd dat het niet doorging.

De tweede les ben ik naar binnen gelopen.

Wat niemand mij had verteld: het duurde veertien lessen voordat ik met mijn gezicht in het water durfde. Veertien. De instructrice, een vrouw van negenentwintig, heeft daar nooit één keer iets over gezegd.

Ik heb in juni 2023 mijn diploma gehaald. Zwembad, een papiertje, en drie mensen die klapten.

En in augustus 2023 ben ik met mijn kinderen de zee in gegaan, tot aan mijn middel, en toen verder.

Mijn dochter was negentien en zei: "Hoezo, jij haat de zon."

Als dit gelezen wordt door iemand van veertig of vijftig die het niet kan: er zijn in dit land honderdduizenden van ons en we zwijgen allemaal. Zoek een cursus voor volwassenen, die bestaan in elk bad. En reken op veertien lessen voor je gezicht erin gaat, en schaam je daar niet voor, want ik was de langzaamste van de negen en ik heb het gehaald.

weergaven37 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.