Ik ben juf op een school waar bijna geen kind thuis Nederlands spreekt en ik heb in september iets gedacht waar ik van geschrokken ben.

Ik ben zevenendertig, groep vier, zestien jaar in dit vak, acht jaar op deze school.

De cijfers van mijn klas: zesentwintig kinderen, en bij twee van hen is Nederlands de taal die thuis gesproken wordt. Negen verschillende thuistalen. Vier kinderen zijn in de afgelopen twee jaar in Nederland aangekomen.

Ik ben hier met opzet komen werken. Dat wil ik vooropstellen omdat de rest anders klinkt dan het is. Ik had in 2017 de keuze en ik heb deze school gekozen en ik zou het weer doen.

Wat het werk is: ik geef geen taalonderwijs naast rekenen. Ik geef taalonderwijs in rekenen, in gym, in alles, de hele dag, want een rekenverhaaltje over "Mo spaart voor een step" is voor de helft van mijn klas eerst een leesprobleem.

Wat we hebben: er is een taalondersteuner, twee dagen per week voor de hele school van tweehonderdtien kinderen. Er is budget uit een regeling die elke paar jaar verandert. Er is een goede directeur.

Wat er in september gebeurde:

Er kwam een nieuw meisje. Acht jaar, vier maanden in Nederland, geen woord Nederlands, en — dat bleek later — niet eerder naar school geweest.

En toen de directeur haar kwam brengen en zei bij welke groep ze zou komen, dacht ik: niet weer bij mij.

Dat was het. Vier woorden in mijn hoofd.

Ik heb het niet gezegd. Ik heb geglimlacht en haar hand gegeven en haar een plek gegeven naast een meisje dat dezelfde taal spreekt, en sindsdien heb ik voor dat kind alles gedaan wat ik kon.

Maar ik heb het gedacht, en ik heb zestien jaar lang gedacht dat ik dat soort gedachte niet had.

Wat ik ervan begrijp, nu, na drie maanden erover nadenken: die gedachte ging niet over haar. Die ging over het feit dat ik op dat moment al vier kinderen had die ik niet goed genoeg bediende, en dat elk nieuw kind betekent dat ik van vier naar vijf kinderen ga die ik tekortdoe. De gedachte was een rekensom.

En toch. Een kind van acht komt binnen en een leraar denkt "niet weer bij mij", en dat is wat het is.

En ik ben degene die hier blijft. Twee collega's zijn in twee jaar vertrokken naar scholen in een andere wijk, en ik heb dat niet gedaan en ik ga het niet doen.

Zijn hier leraren van scholen als deze? Heeft u deze gedachte? Zegt u het ooit tegen iemand? En is er iemand die een manier heeft gevonden om het aantal kinderen dat je tekortdoet niet elk jaar te laten groeien — want dat is de enige vraag die ik echt heb.