Mijn ouders zijn vijfendertig jaar gescheiden en ik ben vierenveertig en ik ben nog steeds hun telefoonlijn.
Ze zijn gescheiden in 1990, toen ik negen was. Geen van beiden is daarna hertrouwd. Ze wonen elf kilometer van elkaar.
Ze hebben in vijfendertig jaar niet één keer direct met elkaar gesproken.
Niet één keer. Niet op mijn eindexamenuitreiking, niet op mijn bruiloft in 2009, niet bij de geboorte van mijn kinderen, niet bij de begrafenis van mijn oma in 2014 — waar ze beiden waren, in dezelfde zaal, en waar ik de hele middag heb gemanoeuvreerd.
Alles gaat via mij.
Hoe dat concreet werkt, want dit is waar het absurd wordt:
Mijn moeder belt mij om te vragen of mijn vader komt met kerst. Ik bel mijn vader. Mijn vader zegt dat hij komt als zij niet de hele tijd over haar heup praat. Ik bel mijn moeder terug en zeg dat hij komt.
Mijn vader heeft in 2022 een hartoperatie gehad. Mijn moeder wilde weten hoe het ging. Ik heb haar elke dag een update gegeven, tien dagen. Mijn vader weet niet dat ze het heeft gevraagd, want hij heeft in 2008 gezegd dat hij geen "verslagen" wil, en ik heb dat gerespecteerd.
Dus mijn moeder weet dingen over mijn vaders gezondheid die hij niet weet dat zij weet, en ik ben de enige persoon op aarde die beide dossiers heeft.
Ik ben vierenveertig. Ik doe dit vanaf mijn twaalfde, want zo oud was ik toen mijn moeder voor het eerst vroeg of ik iets wilde doorgeven.
Wat ik een paar jaar geleden begon te zien:
Ik ben hier goed in. Dat is het ongemakkelijke deel. Ik ben in mijn werk degene die tussen twee ruziënde afdelingen gaat zitten. Ik ben in mijn vriendenkring degene die bemiddelt. Ik heb een hele persoonlijkheid gebouwd op het vermogen om twee versies van de werkelijkheid naast elkaar te houden zonder dat ze botsen.
Dat is een vaardigheid die ik heb geleerd omdat ik negen was.
En: mijn eigen huwelijk. Mijn vrouw heeft in 2019 gezegd dat ik "nooit een conflict aanga". Ze had gelijk en we zijn erover in therapie geweest, vier sessies, en in die vierde sessie zei de therapeut iets over mijn ouders en ik heb het weggewuifd.
Ze zijn nu zesenzeventig en achtenzeventig.
Wat me nu bezighoudt is heel praktisch: er gaat er een eerst dood. En dan moet ik de ander bellen. En dan is er een uitvaart en dan ben ik niet de zoon, dan ben ik de verkeersregelaar, opnieuw, voor de laatste keer.
Ik heb er twee keer over willen beginnen met mijn moeder. Eén keer in 2018. Ze zei: "Moet dat nu?"
Zijn hier mensen die dit zijn geweest? Heeft iemand het ooit gestopt — gewoon gezegd: bel haar zelf? Wat gebeurde er? En heeft iemand spijt dat hij het niet eerder heeft gestopt?
Reacties