Ik zit in een rolstoel sinds 2014 en ik heb in elf jaar geleerd dat vriendelijkheid het probleem niet oplost.

Ik ben zesendertig. Ongeluk in 2014, dwarslesie, handbewogen rolstoel, ik werk volledig als softwareontwikkelaar.

Dit is geen klaagzang. Ik heb een goed leven, een relatie, een eigen appartement en een auto met aanpassing.

Ik wil beschrijven hoe dit land werkelijk is, met getallen, want zonder getallen wordt het een gevoel en gevoelens zijn makkelijk weg te wuiven.

Ik ben in 2023 een maand lang bijgehouden hoeveel van mijn plannen niet doorgingen door toegankelijkheid. Ik had het voor mijzelf, uit nieuwsgierigheid.

Van zesentwintig geplande activiteiten buiten mijn werk: negen gingen niet door of werden verplaatst. Drie restaurants met een traptrede van elf centimeter — elf centimeter, niet een trap. Twee cafés waar de rolstoeltoilet een voorraadhok was.

Een bioscoop waar de lift stuk was en waar de medewerker heel vriendelijk aanbood om mij te "dragen", wat ik niet toesta omdat ik vierenzeventig kilo ben en een vreemde mij niet draagt. Een huis van een vriend, derde etage, geen lift. En twee keer het openbaar vervoer.

Dat laatste wil ik uitwerken, want dat is het punt.

De trein is in principe goed geregeld. Je meldt je assistentie aan, inmiddels kan dat kort vooraf, en in de meeste gevallen staat er iemand met een plank.

In de meeste gevallen.

In mei 2023 stond er niemand in Amersfoort. Ik heb elf minuten in die trein gezeten en toen heeft een medereiziger — een man van ongeveer vijftig, in een pak — samen met de conducteur mijn stoel eruit getild, en dat was aardig en dat was niet veilig en dat is niet hoe het hoort.

En toen ik een klacht stuurde, kreeg ik binnen vier dagen een vriendelijk antwoord met excuses en een vergoeding van mijn kaartje.

Dat is wat ik elf jaar lang krijg: vriendelijke antwoorden.

Iedereen in dit land is aardig tegen mij. Letterlijk iedereen. Mensen houden deuren open, mensen bieden hulp aan, soms meer dan ik wil. Er is geen vijandigheid.

En er is ook geen trede minder.

Dat is het hele verhaal: dit land is vriendelijk en het is niet gebouwd, en de vriendelijkheid maakt het onmogelijk om kwaad te zijn, want tegen wie dan?

De bekentenis is deze: ik ben gestopt met klagen. Ik stuur geen meldingen meer. Ik bel niet meer naar gemeenten. Ik kies mijn restaurants uit een lijstje van elf dat ik in mijn telefoon heb en ik zeg bij alle andere dat ik die avond niet kan.

Ik heb mijn leven kleiner gemaakt zodat ik niet meer hoef te vragen.

Zijn er hier mensen in een rolstoel? Blijft u melden? Heeft iemand ervaring met het College voor de Rechten van de Mens — doet dat iets? En is er iemand die het heeft volgehouden om wél altijd te blijven vragen, en hoe houdt u dat vol?

weergaven32 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.