Ik ben de persoon die uitlegt dat het drie jaar gaat duren.

Drieënveertig. Negen jaar in dit werk, daarvoor bij een woningcorporatie. Ik heb een caseload die officieel op zestig zit en in de praktijk tussen de vijfenzeventig en negentig.

Wat ik doe, kort: iemand komt binnen met schulden. Ik maak een volledig overzicht — en dat alleen is al werk van weken, omdat niemand weet hoeveel schuld hij heeft. Dan proberen we een regeling met de schuldeisers. Lukt dat niet, dan gaan we naar de wettelijke route, en dan zit iemand drie jaar lang op een bedrag waar hij nauwelijks van kan leven, en daarna is hij schuldenvrij.

Ik ga de dingen opschrijven die ik in negen jaar heb geleerd en die niemand buiten dit vak weet.

Eén: bijna niemand komt door luxe in de schulden. De top drie die ik op mijn bureau zie is: een scheiding, ziekte of arbeidsongeschiktheid, en een mislukte zzp-onderneming. En op de vierde plaats — en dit is de pijnlijke — de overheid zelf.

Terugvorderingen van toeslagen, boetes die oplopen, en een CJIB-traject dat een boete van driehonderd euro in achttien maanden in iets van elfhonderd verandert. Ik heb in negen jaar meer dossiers gezien waar de grootste schuldeiser de Staat was dan waar het een bank was.

Twee: de gemiddelde doorlooptijd van het eerste gesprek tot een getekende regeling was in mijn caseload vorig jaar zeven maanden. Zeven maanden waarin de schuld doorloopt, waarin de deurwaarder doorgaat, waarin de energieleverancier zijn eigen tempo heeft.

Drie, en dit is het ergste: het moeilijkste deel van mijn werk is niet rekenen. Het is iemand overtuigen om papier open te maken. Ik heb honderden keren tegenover een volwassen mens gezeten met een plastic tas vol ongeopende enveloppen. Ongeopend.

Soms twee jaar. En de reden is nooit dom. De reden is dat de brief in de bus iets is wat niemand aankan, en dat niet-openen op dag één werkt en op dag zevenhonderd een ramp is.

Wat ik niet kan zeggen op mijn werk.

Ik heb mensen afgewezen. Dat hoort erbij: niet iedereen is toelaatbaar, er zijn criteria, bijvoorbeeld over fraudeschulden of over recent ontstane schulden. En ik heb vier of vijf keer een afwijzing verdedigd waarvan ik wist dat ze correct en zinloos was.

Een man in 2022 met een schuld uit een boete waarvan ik, als ik vijf uur extra had gehad, misschien had kunnen aantonen dat de grond anders was. Ik had die vijf uur niet, want ik had tweeëntachtig dossiers.

Dus ik heb hem afgewezen op basis van wat voor mij kenbaar was. Dat is procedureel vlekkeloos en het is de reden dat ik dit opschrijf.

Mijn praktische advies, en ik meen dit serieus: bel je gemeente op dag dertig. Niet op dag zevenhonderd. Alle schuldhulp in Nederland werkt slechter dan het zou moeten en werkt wel, en het verschil tussen een dossier dat lukt en een dossier dat jaren duurt is bijna altijd wanneer iemand aan tafel kwam zitten.

En open de enveloppen met iemand erbij. Alleen krijgt bijna geen mens dat voor elkaar, en dat is geen karakterfout.

weergaven29 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.