Ik werk bij een azc en ik ben de persoon die 's ochtends vertelt dat de beslissing er nog niet is.

Negenendertig. Sinds 2017 in de opvang, nu in een locatie met ruim vijfhonderd bewoners.

Ik schrijf dit op omdat dit onderwerp in Nederland alleen nog bestaat in twee versies die beide niet lijken op mijn werkdag, en ik heb geen van beide versies nodig.

Wat mijn werk is: ik ben het aanspreekpunt voor een groep bewoners. Dat betekent praktische begeleiding. Hoe werkt de wasmachine, hoe werkt de bus, hoe meld je een kapotte deur, wanneer is de arts. En het grootste deel van mijn tijd, misschien de helft, gaat op aan één ding: uitleggen waar iemand in de procedure staat en wat het volgende moment is.

En dat is precies wat ik vaak niet weet.

Dit is de kern van het werk. Ik ben niet de IND. Ik neem geen beslissingen, ik heb geen invloed op termijnen, en ik heb geen inzage in de inhoud van een dossier. Ik ben de medewerker aan wie een man van tweeënveertig uit een land waar hij niet terug kan voor de elfde keer vraagt wanneer hij iets hoort.

En het eerlijke antwoord is: ik weet het niet, en de wettelijke termijn is verlengd, en nee, ik kan niet bellen.

Ik heb dat gesprek in acht jaar misschien vierduizend keer gehad.

Wat dat met mij gedaan heeft: ik ben heel goed geworden in iets waar ik niet trots op ben. Ik kan tegenwoordig in ongeveer vijftig seconden een gesprek afronden waarin iemand niets krijgt wat hij nodig heeft, en de persoon loopt weg zonder dat het escaleert.

Dat is een vaardigheid. Ik heb hem opgebouwd. En hij bestaat eruit dat je duidelijk, vriendelijk en volledig ondubbelzinnig bent over het feit dat je niets kunt doen.

De cijfers die ik wel heb: in mijn groep zit op dit moment een gezin dat drieëntwintig maanden in de opvang zit. Vier verhuizingen tussen locaties in die periode, waarvan drie met een week aankondiging. Twee kinderen, van negen en zes. De oudste zit op zijn vierde basisschool.

Hij spreekt beter Nederlands dan sommige van mijn stagiairs en hij heeft geen idee waar hij volgend jaar woont.

Dat is het verhaal dat ik eigenlijk wil vertellen, want de verhuizingen zijn het ding dat buiten dit veld niemand kent. Er wordt gepraat over opvangplekken en aantallen, en wat er feitelijk gebeurt is dat gezinnen binnen het systeem rondgeschoven worden omdat ergens een locatie sluit of vol loopt.

Het is geen onwil. Het is een tekort dat wordt opgelost door mensen te verplaatsen, en ik ben de medewerker die het aan hen vertelt, met een brief, op een woensdag.

Wat ik niemand vertel: ik heb in 2021 één keer een regel overtreden. Ik heb voor een jongen van zeventien iets geregeld buiten de kaders om, een vervoersding, met mijn eigen geld, zodat hij een examen kon doen. Dat mocht niet, niet omdat iemand gemeen is, maar omdat je dat niet voor één kunt doen en niet voor vijfhonderd.

Ik heb het nooit gemeld. Hij heeft het examen gehaald.

En ik heb het daarna niet meer gedaan, en dat is het echte einde van dit verhaal. Niet dat ik het deed. Dat ik na één keer begreep waarom je het niet doet, en me daarnaar ben gaan gedragen, en dat ik nu de medewerker ben die het in vijftig seconden netjes afrondt.

weergaven32 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.