Mijn man heeft Parkinson sinds 2017 en ik ben inmiddels zijn vrouw, zijn verpleegkundige en zijn secretaresse, en die drie passen niet in één persoon.

Tweeënzestig. Hij is vijfenzestig. We zijn zevenendertig jaar samen. Hij was leraar wiskunde, ik werkte in de administratie van een school.

Ik wil dit opschrijven omdat ik over deze ziekte alleen maar stukken vind over het trillen, en het trillen is het minst belangrijke deel.

Wat Parkinson in ons huis is, na acht jaar:

Het medicijnschema. Dit is het hart van alles. Hij gebruikt zijn medicatie op vijf vaste momenten per dag, en de marge is een kwartier. Niet een uur. Een kwartier. Als het half tien wordt in plaats van kwart over negen, dan verandert hij, zichtbaar, binnen twintig minuten: de beweging stokt, het praten wordt zachter, en hij komt niet uit zijn stoel.

Dat heet "off" gaan en dat is de term die ik na acht jaar nog steeds afschuwelijk vind.

Dus mijn dag is opgedeeld in vijf. Ik ben in acht jaar niet één keer langer dan vier uur ergens anders geweest zonder dat iemand anders dit schema overnam.

De nacht. Hij draait zich niet meer zelf om. Dus ik word twee of drie keer per nacht wakker. Niet omdat hij roept — hij roept niet, hij vindt het verschrikkelijk om te roepen — maar omdat ik na acht jaar wakker word van het geluid dat hij maakt als hij het probeert.

Het praten. Zijn stem is zacht geworden en zijn gezicht beweegt minder. En dat is wat mij, als ik heel eerlijk ben, het meeste heeft afgepakt. Want ik kijk sinds een paar jaar naar een gezicht dat niet meer reageert, en mijn hoofd weet dat hij alles voelt, en mijn hart heeft acht jaar lang elke dag een gezicht gezien dat niets teruggeeft.

En dan de hallucinaties, sinds twee jaar, als bijwerking. Dat is het enige onderdeel waar ik niet over kan praten met mensen die het niet kennen. Hij ziet 's avonds mensen in de kamer. Hij weet meestal dat ze er niet zijn. "Meestal" is het woord waar mijn hele leven nu in zit.

Wat ik aan niemand zeg.

Ik ben boos op hem. Niet op de ziekte — op hem. Hij heeft in 2021 geweigerd om een traplift te laten plaatsen, anderhalf jaar lang, omdat hij het niet wilde. Zijn recht. En in die anderhalf jaar heb ik hem honderden keren de trap op geholpen met mijn rug, en mijn rug is nu wat hij is, en ik heb in november 2022 een hernia gekregen.

Hij heeft nooit gezegd dat het zijn schuld was en ik heb het nooit gezegd en wij weten het beiden.

En het andere: ik verlang soms naar een leven dat begint als dit voorbij is. Daar is geen nettere formulering voor. Ik ben tweeënzestig en ik reken soms. En dan haat ik mezelf tot ongeveer het middageten.

Aan mantelzorgers die dit lezen: regel nú de dagopvang waar u nog geen behoefte aan hebt. Niet als het nodig is — nu, terwijl het nog kan zonder crisis. Ik heb twee jaar gewacht uit loyaliteit en de wachtlijst was zeven maanden, en ik had die zeven maanden al kunnen hebben.

weergaven34 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.