Ik ben vierentwintig, ik woon bij mijn moeder, ik heb werk en inkomen, en ik sta negen jaar ingeschreven voor een woning.
Negenentwintig jaar oud is het gemiddelde waarop iemand hier het huis uit gaat, las ik ergens. Ik ga de cijfers van mij geven.
Ik heb me ingeschreven bij de woningcorporatie in 2017, zodra het kon, omdat mijn moeder zei dat ik dat moest doen. Beste advies dat ik ooit heb gekregen en het is niet genoeg geweest.
Mijn inschrijfduur is negen jaar en twee maanden. In mijn gemeente zijn de woningen die ik kan krijgen — eenkamer- of tweekamerappartementen in de sociale huur — de laatste twee jaar verhuurd aan mensen met een inschrijfduur tussen de elf en zestien jaar.
Dat staat gewoon in de verantwoording die ze publiceren, dus dit is geen gevoel.
Dus ik heb nog twee tot zeven jaar te gaan. Als het niet verslechtert.
De andere routes, die ik allemaal heb bekeken:
Vrije sector huur. In mijn stad begint een tweekamerappartement bij ongeveer twaalfhonderd euro per maand, en vrijwel elke verhuurder eist een inkomen van drie tot vier keer de huur. Ik verdien tweeduizend euro netto. Ik kom dus niet in aanmerking voor een woning die ik, als ik hem had, met moeite zou kunnen betalen.
Dat is de meest absurde zin die ik ken en hij is gewoon waar.
Kopen. Een appartement in mijn stad is ongeveer driehonderdvijftigduizend. Mijn maximale hypotheek is honderdzevenentachtigduizend. De overwaarde van mijn ouders bestaat niet, want mijn moeder huurt.
Antikraak en tijdelijke huur. Dit heb ik geprobeerd. Ik heb in 2023 tien maanden in een antikraakpand gewoond, en toen werd het gesloopt, en ik stond met twee weken opzegtermijn op straat en ben teruggegaan naar mijn moeder.
Dat is ook een deel van het verhaal: de tijdelijke oplossingen kosten je je inschrijfduur niet, maar ze kosten je iets anders, namelijk dat je twee keer in drie jaar je hele leven in dozen hebt gedaan.
Nu het stuk dat niet over geld gaat.
Ik woon met mijn moeder in een tweekamerwoning. Zij heeft de slaapkamer, ik heb de woonkamer. Sinds 2020. Ik slaap op een bedbank in de ruimte waar wij ook eten en waar zij 's avonds televisie kijkt. Zij is vierenvijftig en werkt in de zorg en zij doet dit met een vrolijkheid die mij meer pijn doet dan klagen zou doen.
Ik heb sinds 2021 geen relatie gehad die verder kwam dan drie maanden. Ik ga daar niet dramatisch over doen, maar het is een feit met een oorzaak: ik kan niemand mee naar huis nemen. Nooit. Niet één keer. En na een paar maanden wordt dat een gesprek, en dat gesprek verlies ik altijd.
En mijn moeder kan niemand mee naar huis nemen. Dat is het deel waar ik 's nachts aan denk. Zij is vierenvijftig en alleen sinds 2016, en haar woonkamer is sinds vijf jaar de slaapkamer van haar zoon.
Ik vraag niets. Ik weet dat er geen truc is; ik heb alle trucs gelezen. Ik schrijf dit op omdat er over mijn generatie wordt gesproken alsof wij te kieskeurig zijn, en ik wil één keer ergens hebben neergezet dat ik negen jaar en twee maanden sta ingeschreven, dat ik werk, dat ik spaar, en dat de reden dat ik op een bedbank slaap in geen enkel opzicht mijn keuze is.
Reacties