Ik heb een omgangsregeling op papier en ik heb mijn zoon in veertien maanden vier keer gezien, en ik ben de moeder.

Eenenveertig. Gescheiden in 2021. Eén kind, een zoon van twaalf. De regeling is vastgelegd in het ouderschapsplan en bekrachtigd door de rechter: een weekend om de veertien dagen en de helft van de vakanties.

Ik begin met het ongemakkelijke, want anders leest niemand verder. Ik ben niet de moeder bij wie het kind woont. Dat is in Nederland ongebruikelijk en het roept bij iedereen dezelfde vraag op, en de vraag wordt nooit gesteld maar altijd gedacht: wat heb jij gedaan?

Het antwoord is: in 2021 was ik ziek. Ik heb een depressieve episode gehad met een opname van zeven weken. In die periode is mijn zoon bij zijn vader gaan wonen, op mijn eigen verzoek, en dat was de juiste beslissing en ik zou hem opnieuw nemen.

Ik ben sinds 2022 stabiel, met behandeling, met een werkgever die het weet, en er is geen enkele professional in mijn dossier die vindt dat ik onveilig ben.

En toch zie ik hem niet.

Hoe dat gaat, in de praktijk, want dit is het deel waar niemand over schrijft.

Het begon met afzeggingen. Niet van zijn vader — van mijn zoon. Een voetbaltoernooi. Een verjaardag van een vriend. Een keer "ik heb geen zin". En zijn vader zegt dan, in een berichtje dat ik elf keer heb teruggelezen: ik kan hem niet dwingen.

En dat is precies wat ik niet kan weerleggen. Want hij heeft gelijk. Een jongen van twaalf dwingen in een auto is niet iets wat ik wil en niet iets wat iemand wil. En tegelijkertijd weet ik, omdat ik hem ken, dat er in drie jaar iets is opgebouwd in dat huis waarin ik degene ben die er niet is.

Niet met één groot verhaal. Met honderd kleine dingen: een gezicht bij het ophalen, een stilte als mijn naam valt, de nieuwe partner die er sinds 2023 is en die voor hem kookt.

Ik heb de stappen gezet die er zijn. Allemaal, op een rij:

Een brief van mijn advocaat in 2024. Daarna een gesprek met beiden bij een mediator, drie sessies, geëindigd zonder resultaat. Daarna een verzoek aan de rechtbank in februari van dit jaar. De zitting was in juni. De rechter heeft de regeling bevestigd en een traject bij een hulporganisatie opgelegd, waar wij in september aan de intake begonnen.

Dat is dus vier jaar na de scheiding en veertien maanden na het begin van de afzeggingen, en mijn zoon is in die veertien maanden van elf naar twaalf gegaan, en dat is in dit leven een enorm verschil.

En dit is wat ik wil opschrijven, voor iedereen die hier middenin zit: de regeling op papier doet niets. Dat moet iemand één keer eerlijk zeggen. Er staat een beslissing van een rechter in mijn dossier en die beslissing heeft nul invloed gehad op een zondagmiddag.

Je kunt naar de rechter, en ik heb het gedaan en ik zou het weer doen, en de rechter kan geen jongen in een auto zetten.

Wat ik wel doe. Ik schrijf hem elke zondag. Een kaart, met de post, geen app. Veertien maanden, achtenvijftig kaarten, nooit over de situatie, altijd over iets gewoons. Zijn vader geeft ze aan hem; dat geloof ik, en als ik dat niet geloof heb ik niets meer.

Ik heb geen idee of hij ze leest. Ik ga door tot hij achttien is en dan bellen we of niet.

weergaven32 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.