Wij hebben in mei 2021 een huis gekocht op de top van de markt en ik heb daar vier jaar niet over kunnen praten.
Vijfendertig en achtendertig. Twee kinderen. Een rijtjeshuis in een forensenplaats, gekocht in 2021 voor vierhonderdeenentwintigduizend euro, dertigduizend boven de vraagprijs, zonder voorbehoud van financiering en zonder bouwtechnische keuring.
Ik ga de besluitvorming eerlijk opschrijven, want dat is het enige wat dit stuk nuttig maakt.
Wij zochten anderhalf jaar. In die anderhalf jaar hebben we op elf huizen geboden. Elf. Negen keer waren we niet de hoogste, twee keer zijn we afgehaakt omdat de vraagprijs al boven onze grens lag. Bij één bezichtiging stonden er veertig mensen op de stoep. Veertig, met een inschrijflijst.
Dus toen dit huis kwam, hebben we gedaan wat onze makelaar zei dat nodig was, en wat op dat moment gewoon de markt was: hoog bieden, geen voorbehouden, binnen drie dagen beslissen.
En ik wil dit opschrijven zoals het was: ik was die drie dagen niet bang. Dat is het rare. Ik was opgelucht. Na elf keer verliezen voelt winnen als een beslissing die goed is, en niemand in mijn omgeving zei iets anders, en de hypotheekadviseur rekende het rond en het paste.
Wat er daarna is gebeurd:
Augustus 2021: een lekkage in het dak. De keuring die we niet hebben laten doen, zou dit hebben gevonden; dat is wat de dakdekker zei en hij was niet onvriendelijk. Veertienduizend euro.
2022: wij hebben een hypotheek met een rentevaste periode van tien jaar, dus de rentestijging raakt ons in 2031 en niet nu. Dit is waar we geluk hebben gehad en ik wil niet doen alsof dat niet zo is.
2023: de WOZ-waarde kwam lager uit dan onze aankoopprijs. Op papier stonden we onder water. Dat is sindsdien weer veranderd en het maakt feitelijk niets uit zolang we niet verkopen.
En dat is precies het punt. Wij kunnen niet verkopen. Dat is wat er werkelijk met ons is gebeurd en het heeft niets met de waarde te maken. Als we nu zouden willen verhuizen — en we zouden willen, want dit huis is te klein geworden en de plaats waar we wonen is niet waar we wilden zijn — dan moeten we een ander huis kopen in dezelfde markt, met een nieuwe rente.
Onze maandlast zou bijna verdubbelen voor hetzelfde huis.
Dus wij zitten hier. Niet ongelukkig: wij hebben een huis en dat is in Nederland in 2026 een voorrecht waar ik me bewust van ben, en de helft van mijn vrienden heeft het niet.
Wat ik vier jaar niet heb kunnen zeggen, en waarom ik dit opschrijf: ik heb spijt en ik mag dat nergens zeggen. Want zodra ik het zeg, hoort iedereen een klacht van iemand met een eigen huis. En mijn eigen ouders zeggen, met de beste bedoelingen, dat we het goed hebben gedaan. En dat is ook waar.
Maar ik heb in drie dagen, op mijn eenendertigste, zonder keuring, dertigduizend euro boven een vraagprijs geboden op het grootste bedrag van mijn leven, en ik heb dat gedaan omdat ik elf keer had verloren en niet meer kon nadenken. Dat is geen financiële beslissing. Dat is uitputting.
Aan iedereen die nu zoekt: de keuring. Doe die keuring. Dat is het enige van onze vier beslissingen waar ik nog echt wakker van lig, want dat kostte ons veertienduizend euro en het was de enige waar we zelf voor hadden kunnen kiezen.
Reacties