Ik ben de vader van de ochtend. Van zeven uur tot kwart over acht, elke werkdag, en daarbuiten niet.
Tweeënveertig. Operator, drie ploegen oorspronkelijk, sinds 2015 permanent nacht op eigen verzoek. Een fabriek in het noorden, kaasproductie, vierentwintig uur per dag omdat melk niet kan wachten.
Waarom permanent nacht: het is roulatie die je kapot maakt, niet de nacht. Dat is wat elke ploegenwerker weet en wat buitenstaanders nooit geloven. Toen ik in drie ploegen draaide, sliep ik elke week op een andere manier en was ik elke week drie dagen niemand.
Sinds ik vast nacht draai, heb ik één ritme. Ik lig om negen uur 's ochtends in bed en ik sta om vier uur 's middags op. Elke dag, ook in het weekend, want als ik het weekend omdraai begint de hel opnieuw.
De toeslag is vijfendertig procent. Dat is het andere eerlijke antwoord.
Wat ik doe in die nacht: ik bewaak een proces. Melk komt binnen, wordt gestandaardiseerd, in de kuip, stremmen, snijden, persen, pekelen. Mijn verantwoordelijkheid is een lijn met temperaturen, tijden en zuurgraden, en als er iets afwijkt heb ik soms minuten om in te grijpen voordat een partij van duizenden kilo's niet meer de kwaliteit heeft die de afnemer afneemt.
En het is 's nachts stiller, en met minder mensen, en dat is waar ik het eigenlijk over wilde hebben.
In de nacht staan we met zes man in een hal waar overdag zeventien lopen. Er is geen kwaliteitsmanager, geen onderhoudsploeg, geen bedrijfsleider. Er is een storingsdienst die je kunt bellen en die in veertig minuten op het terrein staat.
Dus 's nachts zijn wij het. En in veertien jaar heb ik drie keer een beslissing genomen waar overdag drie mensen over zouden hebben gesproken. De belangrijkste was in 2018: een afwijking in een reinigingscyclus, waarbij ik twijfelde of een leiding goed doorgespoeld was.
Overdag bel je iemand. Om tien over drie 's nachts belde ik de storingsdienst niet, maar heb ik op eigen initiatief de hele cyclus opnieuw gedraaid, wat de productie van die nacht met bijna twee uur vertraagde en wat een berg geld kostte.
Ik had het bij de ochtendoverdracht gemeld en het was goed. Mijn teamleider heeft er niets van gezegd, in positieve zin. En de twijfel is nooit weggegaan: ik weet tot vandaag niet of die leiding schoon was of niet.
Nu het thuisstuk.
Ik heb twee kinderen, van vijftien en twaalf. En ik ben de vader van de ochtend. Ik kom thuis om zeven uur, en van zeven tot kwart over acht ben ik degene die het ontbijt doet, de broodtrommels, de ruzie over de badkamer, en het weggaan. Veertien jaar, elke werkdag.
En dat is mijn tijd en ik zou hem niet ruilen. Want ik heb begrepen wat mijn vrouw, die een gewone baan heeft, nooit heeft gehad: om tien over zeven 's ochtends zeggen kinderen dingen. Niet 's avonds aan tafel. 's Ochtends, half wakker, zonder plan.
Mijn dochter heeft mij in 2023 om twintig over zeven, met een beker thee in haar hand, iets verteld wat zij haar moeder vier maanden later heeft verteld.
Wat ik niet heb: de avond, de feestjes, de sinterklaasavonden tot 2019 toen ik nog ruilde, de vrijdagen. En wat ik ook niet heb en wat niemand erbij vertelt: vrienden. Ik heb in veertien jaar mijn hele vriendenkring verloren, niet door ruzie, door agenda. Ik heb nu drie mensen en dat zijn drie collega's van de nacht.
Reacties