De foto van de eerste man van mijn vrouw staat in onze woonkamer, en ik heb hem daar zelf neergezet.
Ik ben eenenzestig. Mijn vrouw is achtenvijftig. We zijn in 2013 getrouwd.
Haar eerste man is in 2009 overleden. Hij was vijfenveertig. Hartstilstand, thuis, 's ochtends. Ze waren negentien jaar samen en ze hebben twee kinderen, die nu negenentwintig en vijfentwintig zijn.
Ik heb hem nooit gekend. Ik heb mijn vrouw in 2011 ontmoet.
De foto: een kleurenfoto, ingelijst, ongeveer twintig bij vijftien. Hij staat bij een auto, lacht, het is ergens in Frankrijk in 2004. Hij ziet er op die foto heel erg uit als een man die het leuk heeft.
Wat er in 2013 gebeurde, want dat is de kern.
We gingen samen wonen in mijn huis, niet in het hare. En zij heeft, bij het inrichten, drie dozen met spullen van hem meegenomen, en die zijn op zolder gegaan, en dat heeft zij zelf besloten en ik heb daar niets van gezegd.
En in de weken daarna zag ik dat haar kinderen — toen zeventien en dertien — hier binnenkwamen in een huis waar hun vader nergens stond.
Hun eigen huis was verkocht. Alles wat van hem in een lijstje stond, stond in een doos op mijn zolder.
En ik heb op een zaterdag in november 2013 die doos opengemaakt, met haar, en ik heb die ene foto eruit gehaald en op de boekenkast gezet.
En ik heb gezegd: "Die hoort hier."
En mijn vrouw heeft gehuild en haar zoon heeft, toen hij het zag, niets gezegd en is naar boven gegaan, en haar dochter heeft mij een week later een appje gestuurd van vier woorden dat ik nog heb.
Dat was het beste wat ik in dit huwelijk heb gedaan. Twaalf jaar en ik weet dat dit het beste is.
Nu het stuk waar ik over schrijf.
Ik heb dat gedaan voor haar kinderen, en dat was ook zo, en het was niet alleen zo.
Ik heb het ook gedaan omdat ik wist dat dit mij een positie gaf die niet te verliezen is.
Daar ben ik twaalf jaar over gedaan om dat te durven denken. De man die de foto van de dode man neerzet, wordt nooit meer ergens op afgerekend. Ik heb in één gebaar, op een zaterdag, een plek verworven waar ik twaalf jaar lang op heb geleefd.
En er is nog iets, en dat is kleiner en lastiger.
Ik kijk er niet naar. Twaalf jaar. Die foto staat op twee meter van mijn stoel, en als ik mijn ogen dichtdoe kan ik u niet zeggen welke kant hij op kijkt. Ik heb het net gecheckt om dit op te kunnen schrijven: hij kijkt naar links.
Ik weet dat niet, na twaalf jaar, van een foto in mijn eigen woonkamer die ik er zelf heb neergezet.
En mijn vrouw kijkt er wel naar. Dat zie ik, een paar keer per jaar, meestal in de weken rond zijn sterfdag in maart, en dan sta ik op en ga ik thee zetten en dat is wat ik daarmee doe.
Wat ik wil zeggen tegen mannen en vrouwen die bij iemand komen die een partner heeft verloren: zet de foto neer. Doe het in de eerste maanden en doe het zelf. Maar weet dat u daarmee iets koopt, en dat het grootste deel van wat u koopt voor u is.
Reacties