Mijn moeder heeft een zus die in ons huis nooit genoemd is, en ik heb haar naam voor het eerst gehoord op de begrafenis van mijn moeder.

Ik ben zevenenveertig. Mijn moeder is in 2022 overleden, achtenzeventig jaar.

Wat ik mijn hele jeugd wist: mijn moeder had één broer, mijn oom Wim, die in 2015 is overleden. Dat was het. Twee kinderen in dat gezin. Dat is wat verteld werd en wat op een gegeven moment een feit is, want kinderen controleren zoiets niet.

Wat op de begrafenis gebeurde:

Na de dienst, bij het koffiedrinken, kwam een vrouw naar me toe. Ongeveer tachtig jaar. Ze zei dat ze Ria heette en dat ze de zus van mijn moeder was.

Ik dacht eerst dat ze in de war was. Dat denk je. Ik zei iets vriendelijks en keek om me heen naar mijn eigen zus.

En toen zei ze een jaartal en een plaatsnaam, en die plaatsnaam was de plaats waar mijn moeder is geboren, en ze zei de naam van mijn grootmoeder, en ze zei het zonder enige aandrang, alsof ze het alleen even wilde hebben gezegd.

En toen is ze weggegaan. Ze is niet gebleven. Ze was er ongeveer tien minuten.

Wat ik sinds 2022 heb uitgezocht, in drie jaar, en het is minder dan je zou denken:

Via de gemeente heb ik een uittreksel gekregen waaruit blijkt dat mijn grootmoeder drie kinderen heeft gehad, geboren in 1941, 1944 en 1947. Mijn moeder is van 1944. Mijn oom van 1947. Het kind van 1941 is een dochter.

Dus het is waar. Er was een oudere zus.

Wat ik niet weet: waarom. En hier houdt het op, want iedereen die het zou kunnen weten is dood. Mijn grootmoeder in 1998. Mijn grootvader in 1989. Mijn moeder in 2022. Mijn oom in 2015.

Mijn eigen zus — ik heb één zus, vier jaar ouder — wist het ook niet. Dat heb ik haar in de auto na de begrafenis gevraagd en haar gezicht was het antwoord.

Wat ik wel heb kunnen vaststellen, en dit is het enige harde dat ik heb: op mijn moeders trouwfoto van 1968 staan twaalf mensen. Ik heb die foto mijn hele leven gekend. Er staat geen vrouw op die van 1941 kan zijn.

Dus zij was in 1968 ook al weg uit dat gezin.

Wat ik gedaan heb met Ria:

Ik heb haar adres niet gevraagd. Dat is mijn grote fout en ik heb er drie jaar spijt van. Ze stond daar met een kopje koffie en ik was een man die net zijn moeder had begraven en ik heb niet gevraagd waar ze woont.

Ik heb in 2023 gezocht. Haar voornaam en een geboortejaar en de plaatsnaam. Er zijn drie vrouwen met die naam in de juiste leeftijd die ik heb kunnen vinden. Ik heb één brief geschreven, in november 2023, aan het meest waarschijnlijke adres.

Geen antwoord.

En toen heb ik er niets meer aan gedaan, bijna twee jaar, en ik weet waarom: omdat ik niet weet wat ik vraag.

Ik wil niet weten wat er in 1950 of 1955 is gebeurd. Ik wil iets anders en ik durf het bijna niet op te schrijven: ik wil weten of mijn moeder haar in zesenzeventig jaar één keer heeft gezien.

Want als zij elkaar nooit hebben gezien, dan is mijn moeder een vrouw met een verdwenen zus, en dat is een verdriet dat ik niet heb gekend en nu niet meer kan helpen.

En als zij elkaar wél hebben gezien — als er in de jaren tachtig of negentig een keer koffie is gedronken — dan heeft mijn moeder iets voor mij verzwegen dat ze kon hebben gezegd, en zij is dood, en dan blijft dat zo.

weergaven31 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.