Wij hebben in 2014 met vier man een boot gekocht en sinds 2019 betaal ik alles alleen.
Ik ben eenenvijftig. De andere drie: twee oude studievrienden en de zwager van een van hen.
De boot: een motorkruiser uit 1986, elf meter, gekocht voor zevenenveertigduizend euro, dus elfduizend zevenhonderdvijftig per persoon. Op papier van ons vier, als mede-eigenaren, met een onderling contract van drie kantjes dat we zelf hebben opgesteld.
Drie kantjes. Dat is de eerste fout en de grootste.
De jaarlijkse kosten, werkelijk, gemiddeld over elf jaar: ligplaats drieduizend tweehonderd. Verzekering achthonderdveertig. Winterstalling en kraan dertienhonderd. Onderhoud — en dit is de post die iedereen onderschat — gemiddeld tweeduizend negenhonderd per jaar, met uitschieters: in 2018 een keerkoppeling van vierduizend tweehonderd, in 2022 een nieuwe boiler en vier ruiten.
Dus rond de achtduizend tweehonderd per jaar. Tweeduizend vijftig per man.
Hoe het is afgelopen, per persoon:
A, de zwager, is er in 2017 uit gestapt. Netjes: hij heeft het gemeld, hij wilde zijn aandeel verkopen, en wij hebben hem met z'n drieën uitgekocht voor achtduizend, wat redelijk was. Hij is nog steeds een aardige man en dit is geen verwijt.
B is in 2019 gescheiden. En vanaf 2019 is hij gestopt met betalen, zonder het te zeggen. Hij heeft nooit gezegd "ik kan niet meer". Hij heeft twee jaar niet gereageerd op de jaarlijkse mail en daarna beantwoordde hij alleen de persoonlijke berichten.
C betaalt soms. Echt: soms. In zes jaar heeft C ongeveer veertig procent betaald van wat hij zou moeten. En C is degene die de boot het meest gebruikt, vier of vijf weekenden per jaar, en dat is niet eens het ergste.
Ik gebruik hem twee keer per jaar.
Wat ik heb betaald, sinds 2019, boven mijn deel: ik heb het uitgezocht voor dit bericht en het is zesentwintigduizend vierhonderd euro.
Zesentwintigduizend vierhonderd euro voor een boot waar ik twee keer per jaar op zit.
Waarom ik blijf betalen, en dit is het echte onderwerp:
Niet uit vriendelijkheid. Omdat de alternatieven slechter zijn en ik ze allemaal heb bekeken.
Verkopen kan niet zonder alle drie de handtekeningen. Dat staat in die drie kantjes. En B reageert niet op dat onderwerp — op niets anders, alleen op dat onderwerp.
Niet meer betalen betekent dat de ligplaats opgezegd wordt en de verzekering vervalt, en dan ligt er een boot van 1986 ergens in de winter zonder verzekering, en dan is er over twee jaar een probleem dat tienduizenden kost in plaats van achtduizend per jaar.
Juridisch beginnen kan. Ik heb in 2023 een uur met een advocaat gesproken, tweehonderdveertig euro. Hij was duidelijk: ik heb een zaak, ik zou hem waarschijnlijk winnen, het kost tussen de vier- en achtduizend en twee jaar, en ik procedeer dan tegen een man die ik in 1994 heb ontmoet.
En hier is wat ik niemand heb verteld, ook mijn vrouw niet, die wél weet van de bedragen:
Ik heb B sinds 2021 niet meer gezien, maar ik stuur hem nog elk jaar een kaart voor zijn verjaardag. Elk jaar. En hij stuurt mij er een.
Dus wij houden, al zes jaar, één gebaar in stand terwijl ik zijn rekening betaal, en hij weet dat en ik weet dat, en we hebben er in een kaart nooit iets over geschreven.
Reacties