Ik heb mijn hele werkende leven één pak gehad en het is het pak van mijn vader.

Ik ben achtenveertig. Mijn vader is in 2003 overleden, zestig jaar oud.

Het pak: donkerblauw, driedelig, gemaakt in 1977 bij een kleermaker in Dordrecht voor zijn bruiloft. Hij was toen vierendertig. Zuivere wol, met een voering die in 2011 is vervangen omdat die kapot was.

Ik heb het in 2003 gekregen, bij het leeghalen van de kast, omdat ik de enige zoon ben en omdat het mij paste. Dat laatste is een toeval dat alles heeft bepaald: wij hebben precies dezelfde maat, en ik heb die maat niet veranderd in tweeëntwintig jaar.

Wanneer ik het heb gedragen, voor zover ik het kan reconstrueren:

Zijn begrafenis in 2003. Dat was de eerste keer, en toen was het nog niet van mij.

Mijn eigen bruiloft in 2006.

Zeven sollicitatiegesprekken tussen 2004 en 2012, waarvan er twee iets zijn geworden.

De bruiloften van vier vrienden en van mijn zus.

Elf begrafenissen. Ik heb het nagerekend aan de hand van de kaarten die mijn vrouw bewaart: elf, waarvan zijn moeder in 2009 en zijn broer in 2019.

Een diploma-uitreiking van mijn dochter in 2023.

Dus: zesentwintig keer in tweeëntwintig jaar. Ongeveer één keer per jaar.

Wat niemand weet, en dat is het onderwerp:

Ik heb nooit een ander pak gekocht. Nooit. Ik ben achtenveertig jaar oud, ik verdien een redelijk salaris, ik heb in 2017 nog een auto gekocht van veertienduizend euro, en ik heb nooit een pak gekocht.

En ik heb daar nooit een reden voor gegeven, aan niemand, omdat niemand het heeft gevraagd. Een man die eens per jaar in hetzelfde donkerblauwe pak komt, is gewoon een man met een pak.

Mijn vrouw weet dat het van hem is. Zij weet niet dat dit de reden is dat er geen tweede is. Zij denkt dat ik niet van kopen houd, en dat is ook waar.

Wat er in oktober is gebeurd, waarom ik dit opschrijf:

Ik heb het aangetrokken voor de begrafenis van een collega en de broek is bij de knoop niet dichtgegaan.

Niet een beetje. Twee centimeter.

Ik heb het met een veiligheidsspeld gedaan en een jasje dichtgeknoopt en niemand heeft iets gezien, en ik heb twee uur in een kerk en een kantine gezeten met een veiligheidsspeld in de broek van mijn vader.

En in de auto naar huis heb ik gehuild, wat ik over dit pak in tweeëntwintig jaar nooit heb gedaan.

Want wat er gebeurd is, is heel simpel en ik heb er vier weken over gedaan om het te durven denken: ik ben nu ouder dan hij was toen hij het liet maken, en ik ben dikker, en dat betekent dat er een moment is geweest dat ik voorbij ben.

Er is een kleermaker in deze stad die uitleggen kan of er stof in de naad zit. Dat is de praktische vraag. Bij een pak uit 1977, bij een kleermaker gemaakt, zit er vaak reserve in de band.

Ik heb de naam opgezocht en ik heb niet gebeld. Zes weken.

Want als er geen stof in zit, dan is het klaar, en dan moet ik in januari naar een winkel en dan ben ik achtenveertig en koop ik mijn eerste pak.

weergaven32 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.