Ik vier mijn verjaardag sinds 2014 op 19 juni en ik ben geboren op 16 juni, en niemand buiten dit huis weet waarom.
Ik ben vijftig. Mijn zoon is op 16 juni 2014 overleden. Hij was zeven.
Hij is verdronken, in een vaart, op een woensdagmiddag, op mijn verjaardag.
Ik ga de middag niet beschrijven. Ik schrijf over de elf jaar daarna, want daarover heb ik nooit iets gelezen.
Wat er in 2015 gebeurde:
In juni 2015 was er dus een datum die twee dingen was. En mijn vrouw en ik hebben daar in mei een gesprek over gehad van misschien vier minuten, aan de keukentafel, en we hebben besloten dat we op 16 juni naar het graf gaan en dat we mijn verjaardag op 19 juni doen.
Dat is alles. Vier minuten, en elf jaar.
Hoe het praktisch werkt, want dat is het eigenlijke onderwerp:
Ik heb op geen enkel formulier mijn geboortedatum veranderd. Mijn paspoort zegt 16 juni. Mijn werkgever heeft 16 juni in het systeem. Mijn huisarts, de bank, alles.
Dus elk jaar op 16 juni krijg ik:
Een automatische mail van mijn werkgever met een attentie-bon.
Berichten van tussen de vijftien en vijfentwintig mensen, via de app, met ballonnen.
Twee of drie telefoontjes van mensen die het goed bedoelen.
Op de dag dat mijn zoon is gestorven.
Elf jaar, elk jaar, tussen de vijftien en vijfentwintig berichten met ballonnen, op de ochtend waarop wij naar het graf gaan.
Wat ik ermee doe: ik zet mijn telefoon op vliegtuigmodus van 15 juni 's avonds tot 17 juni 's ochtends. Elf jaar. En op de zeventiende antwoord ik alles, één voor één, met "dank je".
Waarom ik het niemand heb verteld, en hier moet ik eerlijk zijn want de reden is niet mooi:
Mijn ouders en mijn zus weten het natuurlijk. En drie vrienden.
De andere twintig mensen niet. En ik heb het ze niet verteld omdat ik, in 2015, in de weken daarna, iets heb gemerkt: mensen willen in juni weten wat ze moeten doen. En als ik zeg "stuur me op zestien juni niets", dan geef ik twintig mensen een opdracht die ze elk jaar in juni gaan onthouden of vergeten, en de vergeters gaan zich schamen en de onthouders gaan iets anders sturen op de zestiende, iets voorzichtigs.
En dan heb ik twintig mensen die op 16 juni aan mijn zoon denken.
En dat wil ik niet. Dat is de kern en het klinkt verkeerd: ik wil die dag niet delen. Ik wil hem met mijn vrouw en onze dochter.
Dus heb ik ervoor gekozen om elf jaar lang ballonnen te ontvangen in plaats van twintig mensen een stille dag te geven.
Onze dochter is nu negentien. Zij is van 2011, dus zij was drie.
En in juni heeft zij iets gezegd dat de reden is dat ik dit opschrijf. Ze zei: "Papa, vier jij eigenlijk ooit je verjaardag?"
En ik zei: "Op de negentiende."
En zij zei: "Nee, maar echt."
En ze had gelijk, en ik wist meteen wat ze bedoelde: op de negentiende vieren wij een datum die wij hebben verzonnen, en we doen het goed, met een taart en met haar vriend erbij, en er is geen enkele andere mens op de wereld die op die dag aan mij denkt.
Ik heb in elf jaar één verjaardag ingeleverd en ik heb nooit geteld wat dat is.
Reacties