Mijn flat wordt in maart gesloopt en van de elf huishoudens die er in 1998 woonden ben ik de laatste.

Ik ben zeventig. De flat is uit 1958, vier hoog, en ik woon er sinds 1998 — zevenentwintig jaar.

Waarom hij wordt gesloopt: funderingsproblemen en een wijkaanpak. Dat is niet verzonnen en het is niet onredelijk: er zitten scheuren in het trappenhuis die ik zelf kan zien, en de corporatie heeft in 2021 een rapport laten maken dat ik heb gelezen.

Het besluit is van 2022. De eerste bewoners zijn in 2023 vertrokken. Er wonen nu nog drie huishoudens in het hele blok van veertig.

Wat ik wil opschrijven is hoe een gebouw leegloopt, want ik heb het van binnenuit gezien en het gaat anders dan je denkt.

Het gaat niet in één keer. Het gaat per persoon, met een gesprek per persoon.

Hoe het bij mij ging: in november 2022 kwam een vrouw van de corporatie op bezoek. Vriendelijk, goed voorbereid, met een map. Ze legde uit wat stadsvernieuwingsurgentie betekent en welke vergoeding er is en wat de termijnen zijn.

En ze heeft één ding gezegd dat de hele zaak bepaalt: "U mag zelf kiezen, maar wie eerder kiest, heeft meer aanbod."

Wie eerder kiest, heeft meer aanbod.

En dat is waar, en dat is niet eens een truc — het is gewoon hoe een wachtlijst werkt. Maar het effect is dat je een gebouw met veertig huishoudens in een race verandert.

Mijn bovenbuurvrouw, die ik achttien jaar heb gekend, is in februari 2023 vertrokken naar een appartement in een andere wijk waar ze niet wilde wonen, omdat het het eerste was en omdat ze bang was dat het tweede slechter zou zijn.

De familie van drie hoog heeft gewacht en heeft in 2024 iets veel beters gekregen.

Dus zij had kunnen wachten. En ze weet dat nu, en ze woont daar.

Wat ik heb gedaan: ik heb gewacht. Tot nu. Ik heb drie aanbiedingen afgewezen — 2023, 2024 en mei dit jaar — en ik heb in oktober de vierde geaccepteerd, en die is goed: gelijkvloers, twee kamers, dichtbij.

Ik heb dus gewonnen. Daar gaat het niet over.

Het gaat over de laatste twee jaar in een leeglopend gebouw, en dat is iets waar niemand op je voorbereidt:

Vanaf ongeveer 2024 ging het licht in het trappenhuis niet meer aan op de verdiepingen waar niemand woonde, want de sensoren waren eraf gehaald.

De lift is in juni 2025 uitgezet.

Er is geen vuilcontainer meer in de berging. Ik loop sinds augustus honderdtwintig meter.

En het geluid. Dit is het gekste: ik ben zeventig en ik heb zevenentwintig jaar in dit gebouw gewoond met geluid — een kind boven me, een televisie naast me, iemand met laarzen op de gang. En sinds ongeveer een jaar is het volledig stil, en ik slaap slechter dan ooit.

En wat ik aan niemand heb gezegd:

Ik ben in juli met een sleutel in de hand bij de deur van mijn oude bovenbuurvrouw geweest. De corporatie had sloten vervangen, dus het werkte niet. Ik wilde alleen kijken.

Ik weet niet waarom ik wilde kijken. Ik denk omdat ik achttien jaar onder een vrouw heb gewoond en haar woning nooit heb gezien, want ik ben er drie keer binnen geweest, in de keuken, bij de deur.

In maart gaat dit hele blok plat en dan heb ik achttien jaar onder een slaapkamer gewoond waarvan ik niet weet waar hij was.

weergaven29 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.