Het oorlogsgraf waar mijn familie drie generaties naartoe is gegaan is niet het graf van mijn opa.

Ik ben eenenvijftig. Mijn opa — de vader van mijn vader — is in september 1944 omgekomen, negenentwintig jaar oud. Mijn vader was toen twee.

Wat het verhaal altijd was: hij is omgekomen bij gevechten in de buurt van een rivier, en hij ligt op een begraafplaats die ik hier niet noem, in vak en rij die ik mijn hele leven heb geweten.

Wat wij deden: elk jaar in september, met het hele gezin. Mijn vader, mijn moeder, ik en mijn twee zussen, en vanaf 1998 ook mijn kinderen. Een auto, een uur rijden, bloemen, tien minuten bij de steen, en dan ergens koffie.

Tweeënvijftig jaar, in mijn leven. Mijn vader deed het al vanaf 1960.

Wat er in 2023 gebeurde:

Mijn oudste dochter, die geschiedenis heeft gestudeerd, is in een archief gaan zoeken. Niet om iets te controleren — ze wilde het verhaal completer maken voor een familieboekje.

En ze vond, in de registratie, dat de man in dat graf een andere voornaam heeft. Dezelfde achternaam, dezelfde datum, maar een tweede voornaam die niet van mijn opa was, en een geboortejaar dat vier jaar afwijkt.

En ze vond mijn opa, in dezelfde registratie, als vermist.

Vermist. Niet begraven. Nooit geïdentificeerd.

Wat we daarna hebben uitgezocht, in twee jaar:

Er is in 1946 of 1947 een verwarring geweest. Dat is niet uitzonderlijk en ik wil daar niemand de schuld van geven: er zijn in die jaren honderden gevallen geweest van namen die op elkaar leken en van administratie die onder onmogelijke omstandigheden is gedaan.

Mijn oma heeft in 1947 een bericht gekregen met een graflocatie. Dat bericht hebben we niet meer, maar mijn vader herinnert zich dat zijn moeder "een brief kreeg".

En vanaf toen gingen ze.

Mijn oma is in 1989 overleden. Zij heeft tweeënveertig jaar bloemen gelegd op het graf van iemand anders.

En dat is de informatie waar ik twee jaar mee zit.

Wat ik gedaan heb: ik heb het aan mijn vader verteld. Hij is drieëntachtig. Ik heb er vier maanden over gedaan en ik heb het in januari 2024 gedaan, met de papieren erbij, aan zijn tafel.

En hij heeft ze gelezen en hij heeft gezegd: "Dan gaan we er volgend jaar weer naartoe."

Dat is wat hij zei. En ik heb gezegd: "Pa, het is hem niet."

En hij zei: "Dat weet ik nu. Maar mijn moeder ging daar."

En in september 2024 is hij gegaan. Met mijn zus. En in september dit jaar weer.

En ik ben niet mee geweest. Twee jaar niet.

En dat is mijn stuk van dit verhaal, en het is lelijker dan het zijne: ik kan niet meer bij een steen staan met een naam die ik nu ken, en mijn vader kan dat wel, en hij is drieëntachtig en gaat met mijn zus, en ik blijf thuis met de waarheid.

weergaven31 reacties0 emoties0
Antwoorden met een post

Had je het gevoel dat het over jou ging?

Jouw verhaal hoort hier ook. Geen naam, geen e-mail, niets dat naar jou wijst.

Schrijf je verhaal

Reacties

Nog geen reacties geplaatst.
Je reactie verschijnt meteen.
Officiële app

Confessions heeft nu een app

Dezelfde plek, maar sneller en lichter op je telefoon. Alles wat je hier fijn vindt, met één tik.

App downloaden · ⁦17 MB⁩ Open na het downloaden het bestand en sta installatie vanaf deze bron toe. De app is officieel en ondertekend door Confessions.