Ik wilde een nier aan mijn broer geven en dat mag niet, omdat ik aan één oog blind ben.
Ik ben zevenenveertig. Mijn broer is tweeënvijftig. Hij dialyseert sinds 2021, drie keer per week, vier uur.
Mijn oog: ik ben aan mijn linkeroog functioneel blind sinds mijn achtste, door een ongeluk in 1986 met een tak. Rechts is normaal. Ik heb mijn hele leven met één oog gewerkt, autogereden en gevoetbald en het is nooit een onderwerp geweest.
Wat er in 2022 gebeurde:
Ik heb me aangemeld als donor voor mijn broer. Bloedgroep paste. Ik ben in het traject gegaan: gesprekken, bloed, urine, hart, een CT van de nieren, en een psycholoog.
En in dat traject is mijn oog naar voren gekomen, omdat ze naar alles kijken.
En het argument is dit, en ik wil het eerlijk weergeven omdat het geen onzin is: iemand die één nier weggeeft, heeft een licht verhoogd risico om later zelf nierfunctie te verliezen. Dat risico is klein. En bij een donor met een bestaande, onomkeerbare beperking aan een ander orgaanstelsel weegt een team dat anders, omdat het gaat over wat er gebeurt als er een tweede ding bijkomt.
Ze hebben het niet zo kort gezegd. Ze hebben het in twee gesprekken van een uur gezegd, door twee verschillende mensen, en de tweede heeft het opgeschreven zodat ik het mee kon nemen.
En in juli 2022 is het geworden: wij adviseren negatief.
Geen verbod. Een advies. En dat is nog erger, want een verbod is iemand anders en een advies is een discussie waar ik aan heb deelgenomen.
Wat ik daarna heb gedaan:
Ik heb om een second opinion gevraagd, in een ander centrum, in 2023. Dat mocht en dat is netjes gegaan. Uitkomst hetzelfde.
Ik heb in 2023 gevraagd of ik kon doneren in een cross-overprogramma, waarbij mijn nier naar een vreemde gaat en mijn broer een nier van een andere vreemde krijgt. Antwoord: hetzelfde advies, want het gaat over mij als donor, niet over de ontvanger.
Mijn broer staat op de wachtlijst sinds 2021. De gemiddelde wachttijd in Nederland voor zijn situatie is, wat mij is gezegd, ergens tussen de drie en vier jaar. Hij zit nu op vier en een half.
Wat ik niemand heb verteld, en waarom ik dit opschrijf:
Mijn broer weet dat het is afgewezen. Hij weet niet waarom.
Ik heb hem in 2022 gezegd dat ik "niet geschikt" was. En hij heeft gevraagd wat er dan was, en ik heb gezegd dat er iets met mijn bloedwaarden was.
Ik heb mijn broer, die drie keer per week aan een machine zit, verteld dat mijn bloed niet goed was.
En de reden dat ik dat heb gedaan is zo klein en zo stom dat ik hem drie jaar niet heb kunnen zeggen: als ik hem vertel dat het mijn oog is, dan vertel ik hem dat er een tak was in 1986.
En die tak was van mij. Ik was acht en ik stond op de verkeerde plek in de tuin en hij was dertien en hij liet een tak los.
Hij heeft dat zijn hele jeugd meegedragen. Mijn ouders hebben hem dat nooit kwalijk genomen en ik al helemaal niet, en we hebben er in negenendertig jaar misschien vier keer over gesproken, de laatste keer in 2004.
Als ik hem nu zeg dat ik zijn nier niet kan zijn omdat ik aan één oog blind ben, dan is het antwoord op zijn vraag "waarom" letterlijk: door jou.
En dat ga ik niet doen.
Reacties