Mijn vrouw en ik slapen sinds 2016 in aparte kamers en we hebben dat aan niemand verteld.
Ik ben tweeënvijftig, zij vijftig. We zijn in 2001 getrouwd, twee kinderen van drieëntwintig en negentien.
Hoe het is begonnen, en het begin is volstrekt onschuldig:
In 2016 heb ik een periode met slaapapneu gehad. Gediagnosticeerd, met een apparaat, en in de maanden voor de diagnose snurkte ik op een manier die voor haar onmogelijk was.
En ze is naar de kamer van onze zoon gegaan toen die op kamp was, en toen naar de zolderkamer, en toen is dat zo gebleven.
Het apparaat werkt sinds 2017 uitstekend. Ik snurk niet meer. Dat is medisch opgelost sinds acht jaar.
En we slapen nog apart.
Waarom, en dit is wat ik wil opschrijven, want ik denk dat dit veel vaker voorkomt dan iemand zegt:
Omdat het beter is. Dat is het eerlijke antwoord en het is niet somber.
Zij staat op om tien voor zes en gaat om halftien naar bed. Ik werk tot elf uur en lees tot halftwaalf. Zij heeft het koud bij negentien graden en ik niet. Zij wordt wakker van een auto en ik van niets.
Wij slapen allebei, sinds 2016, ongeveer een uur per nacht meer dan daarvoor. Dat is negen jaar lang een uur per nacht, en als je dat optelt is het de grootste verbetering in onze levenskwaliteit sinds de kinderen uit huis zijn.
Wat er níet aan de hand is, en ik zeg dit omdat de lezer het denkt:
Wij zijn niet uit elkaar gegroeid. We eten elke avond samen. We gaan samen op vakantie en slapen daar in één bed, met twee dekbedden, en dat gaat goed omdat het twee weken is.
Er is geen ander. Niet bij haar en niet bij mij.
Waarom we het verzwijgen, en dat is het echte onderwerp:
In 2018 heeft mijn vrouw het aan haar zus verteld. Eén keer. En haar zus heeft gezegd: "O jee."
O jee. Twee woorden.
En toen heeft haar zus het verteld aan hun moeder, en hun moeder heeft mijn vrouw in de weken daarna twee keer gebeld om te vragen of alles goed was, op die toon.
En in 2019, op een feest, heeft een zwager een opmerking gemaakt waarvan ik zeker weet dat die daar vandaan kwam.
Dus hebben wij besloten: we zeggen het niet meer.
Zeven jaar. En dat betekent, praktisch:
Als er iemand blijft slapen, en dat gebeurt twee of drie keer per jaar, zet mijn vrouw haar spullen in onze slaapkamer en slaapt daar, en dan slapen we één nacht slecht voor het beeld van iemand die op de bank ligt.
Onze kinderen weten het natuurlijk. Zij zijn hierin opgegroeid. Mijn dochter heeft er op haar negentiende één keer iets over gezegd en ik heb gezegd dat het met slapen te maken had en zij heeft gezegd "weet ik".
En in oktober is er iets gebeurd waardoor ik dit opschrijf. Mijn dochter is bij haar vriend gaan wonen, en ze vertelde dat ze een kleine slaapkamer hadden gekozen omdat de grote kamer werkruimte werd.
En ze zei: "We slapen toch toch alleen maar."
En mijn vrouw en ik hebben naar elkaar gekeken en niets gezegd.
Want we hebben haar negen jaar lang iets voorgedaan en we hebben geen idee of ze het goede of het verkeerde heeft geleerd.
Reacties