Bij de verkoop van mijn huis in 2021 heb ik een rapport in een la laten liggen, en de nieuwe eigenaars hebben in 2023 het probleem gevonden.
Ik ben negenenvijftig. Het huis was een tussenwoning uit 1972, in Noord-Brabant. Verkocht in juni 2021, in de gekste maanden van die markt, voor driehonderdachtennegentigduizend euro, elf procent boven de vraagprijs, zonder voorbehoud van bouwkundige keuring door de kopers.
Het rapport: in 2019 had ik zelf een bouwkundige laten komen, omdat ik een dakkapel wilde plaatsen. Dat is niet doorgegaan.
In dat rapport staat één alinea over de vloer van de aanbouw, uit 1994, waarin de man schrijft dat er sprake is van beginnende vochtdoorslag en dat de aansluiting op de bestaande fundering "nader onderzoek verdient".
Nader onderzoek verdient.
Ik heb dat nader onderzoek niet laten doen. Ik heb er in 2019 niets mee gedaan omdat de dakkapel niet doorging en omdat er in de aanbouw niets te zien was: geen vlek, geen geur, niets.
En in 2021, bij de verkoop, heb ik de vragenlijst ingevuld die je als verkoper invult. En bij de vraag over vochtproblemen heb ik "nee" aangekruist.
En dat was, strikt genomen, waar. Ik had geen vochtprobleem. Ik had een alinea uit 2019 met het woord "beginnende".
En ik heb het rapport niet gegeven. Niet weggegooid: in een la laten liggen, in een map, in een la die met het huis is meegegaan, want ik heb bij de overdracht alle papieren over het huis in die la laten zitten, zoals je doet.
Dus het lag daar. In hun huis. Twee jaar.
Wat er in 2023 is gebeurd:
Ze hebben in de aanbouw een vloer willen leggen en de dekvloer eraf gehaald en toen was er wat er was. Het is, naar wat ik heb begrepen, een herstel geweest van ergens tussen de negen- en veertienduizend euro.
Hoe ik het weet: de makelaar heeft mij in november 2023 gebeld. Niet dreigend. Ze zei dat de kopers contact hadden gezocht, dat ze een rapport uit 2019 hadden gevonden, en dat ze wilden weten of ik ervan wist.
En ik heb gezegd: "Dat rapport ging over een dakkapel."
Dat heb ik gezegd. Dat is de zin. En het is waar, en het is het meest oneerlijke wat ik ooit heb gezegd, omdat het exact antwoord geeft op iets anders dan wat er gevraagd werd.
En er is daarna niets gebeurd. Geen brief van een advocaat, geen procedure. Ik heb er anderhalf jaar op gewacht, elke maand minder, en nu niet meer.
Wat ik weet over mijn positie: in Nederland geldt een mededelingsplicht voor de verkoper en een onderzoeksplicht voor de koper, en die kopers hebben afgezien van een keuring in een markt waarin dat de enige manier was om een huis te krijgen.
Ik denk dat ik juridisch sterk sta, en dat is precies waarom het dit is geworden.
Want ik heb geen rechtszaak. Ik heb een alinea uit 2019 en een "nee" op een formulier en een telefoongesprek van anderhalve minuut in november 2023.
En wat ik niemand heb verteld, mijn vrouw niet:
Ik weet wie ze zijn. Het zijn twee mensen van begin dertig met een kind dat in 2022 is geboren, en ik weet dat omdat ik in 2022 een keer langs dat huis heb gereden en een kinderwagen heb gezien.
Negen- tot veertienduizend euro, en een kinderwagen, en ik heb in 2021 elf procent boven de vraagprijs gekregen.
Reacties