Jestem w Niemczech od jedenastu lat, mama umiera, a wszystko robi moja siostra.
Wyjechałem w 2014 do Dortmundu. Dwa tygodnie po przyjeździe dostałem pracę na magazynie, potem kurs, potem lepszą pracę. Wysyłam do domu pieniądze od pierwszego miesiąca. Mama ma lepszy telewizor, nowe okna i leki, których w Polsce nie refunduje NFZ.
Siostra została. Mieszka w tym samym mieście co mama, dwadzieścia minut piechotą. Od czterech lat jest u niej codziennie. Od marca, odkąd jest diagnoza, jest u niej dwa razy dziennie.
Przyjeżdżam co sześć tygodni na trzy dni. Mama ożywia się przy mnie. Mówi do siostry: „Zobacz, jaki on dobrze wygląda”.
I nikt mi nic nie wyrzuca. To jest najgorsze. Siostra mnie broni przed ciotkami. W zeszłym miesiącu powiedziała mi: „Ty dałeś pieniądze, ja dałam czas, i tak jest sprawiedliwie”. Powiedziała to szczerze i ja wiem, że to nie jest sprawiedliwie.
A teraz jest pytanie, którego nie zadałem na głos nikomu: czy mam wrócić. Mogę wziąć bezpłatny urlop na trzy miesiące. Stracę kontrakt i prawdopodobnie nie wrócę do tej samej pracy, a żona i dzieci mają tu szkołę i życie.
I jest jeszcze gorsza prawda: ja nie chcę wracać. Nie chcę siedzieć przy tym łóżku. Boję się tego, co tam zobaczę, i wolę być tym, kto przelewa i przyjeżdża na trzy dni.
Czy ktoś tu był po tej stronie? Nie pytam, czy jestem złym synem. Pytam, co zrobiliście — i czy po śmierci rodzica dało się jeszcze naprawić coś z rodzeństwem.
Komentarze