Miałam raka piersi, przeszłam całe leczenie i nie powiedziałam rodzicom.
Diagnoza w lutym 2023. Operacja w kwietniu, potem sześć cykli chemii, potem radioterapia. Skończyłam w styczniu zeszłego roku. Jestem w remisji, kontrole co pół roku.
Rodzice nie wiedzą. Mama ma siedemdziesiąt osiem lat i po udarze, tata jest po dwóch zawałach. To jest powód, który podaję sobie, i on jest prawdziwy w jakichś siedemdziesięciu procentach.
Pozostałe trzydzieści procent: moja siostra zmarła w 2009 roku, miała trzydzieści cztery lata, też rak. Widziałam, co to zrobiło z moimi rodzicami. Widziałam, jak moja mama przestała wychodzić z domu na dwa lata.
Więc kiedy usłyszałam swoją diagnozę, pierwsza myśl nie dotyczyła mnie. Pierwsza myśl była: oni tego nie przeżyją drugi raz.
Jak to zrobiłam: powiedziałam, że mam „problemy z tarczycą” i że dużo jeżdżę do Warszawy. Peruka — powiedziałam mamie przez telefon, że ścięłam włosy na krótko, i przez osiem miesięcy nie pojechałam do nich ani razu, tylko dzwoniłam. Mój mąż jeździł sam z dziećmi i mówił, że mam dyżury.
Mama powiedziała mi w sierpniu, przez telefon, że „tak rzadko cię widzimy” i że się boi, że coś zrobiła nie tak.
To było gorsze od chemii. Napisałam to zdanie i patrzę na nie: gorsze od chemii.
Teraz jestem zdrowa i mam dwa lata kłamstwa za sobą, i nie wiem, czy powiedzieć prawdę o czymś, co się skończyło. Czy ktoś tu zataił przed rodzicami chorobę? Powiedzieliście potem?
Komentarze